ก ร ะ ตุ ก ห า ง เ หี้ ย

เมื่อวานเมาแฮงค์จากงานปาร์ตี้ทาสีบ้าน (เพ้นท์เฮาส์) ก็เลยลางานแม่งซะ 1 วันครับ (ครับกะใครวะ??) นอนอยู่กะบ้านเฉยๆ เพื่อชดเชยพลังงานที่เสียไปจากคืนวันก่อน นอนหลับไปได้ซักครึ่งชั่วโมงในห้องนอนส่วนตัว เสียงโทรศัพท์ก็ดังสนั่นหวั่นไหว พร้อมกับปลายสายลั่นเข้ามาในหูว่า "อยู่บ้านเหรอ งั้นลงมาช่วยยกของข้างล่างหน่อย ช่างมาทำประตูไสลด์กั้นห้อง" เสียงแม่ตะโกน (ใช่ครับ ตะโกน) ในโทรศัพท์มาว่ายังงั้น ก็เลยกระดกตูดลุกจากเตียงแบบมึนๆ ลงมาช่วยยกของ

ช่างมาทำประตูกั้นกลางบ้านเพื่อแทนผ้าม่าน ที่ฝุ่นเริ่มเกาะ ได้ชั่วโมงกว่า ก็ได้เวลาเล่นเนท เปิดดูเว็บฮาร์เลย์ได้พักนึงแม่ก็ตะโกนข้ามหัวมาว่า "รถนะเพลาๆ บ้าง จะซื้อทำไมนัก เงินทองมีไว้ก็เก็บมัั่ง โตแล้ว" เท่านั้นก็ร่ายยาววววววววววววววววววววววววววววววววววว

นั่งสะอึกกับคำของแม่อยู่พักใหญ่ เพราะได้คิดแว่บนึงว่า 2 ปีที่ผ่านมาเราเองใช้เงินแบบระยำมาก มีไว้ใช้ก็ใช้เข้าไป ไม่ได้สนใจอะไรว่ามันจะเกิดในภายหน้า เงินเก็บที่เคยมีครึ่งแสน แล่นผ่านหน้าเหมือนรถแข่งแดร็ก เร็วหายไปในสายลม ทั้งกลม แล้วก็แบน...อะไรที่เรียกว่าชีวิต กันวะ??? เรามีคำถามในหัวสมองขึ้นมาฉับพลัน แล้วก็สะบัดตูดไปธนาคารเพื่อเก็บเงิน ณ แต่วินาทีนี้ ???!@#%@%$

ลำพังแค่เพียงแม่พูดคนเดียว ก็คงทู่ซี้ต่อไปเรื่อยๆ เพราะชินกับคำที่แม่ชอบแซะเราเป็นนิจอยู่แล้ว
แต่นี่ มีคนอีก 1 คน ที่พิเศษ...
มากระตุกหางเหี้ย ให้หันหลังกลับเข้าฝั่ง
ยามที่มันกำลังจะหันหน้าออกทะเล (เหี้ยที่ไหนอยู่ในทะเลวะ)

ขอบคุณนะที่เป็นห่วง
ขอบคุณนะที่พูดแบบนั้น
ขอบคุณนะที่เข้าใจและหวังดี

ปล. เขินว่ะ เหี้ยเอ้ย
ปลล. 11-09-09 ก็เป็นวันที่ดีๆ เท่ากับวันที่ 09-09-09 เหมือนกันนะโว้ย

ห นึ่ ง ค ว า ม ห ม า ย แ ต่ ห ล า ย ค ว า ม คิ ด

ผมเก็บภาพนี้ไว้จากแพวัดแหลม เพราะว่าชอบในโทนสีที่ใกล้เคียงกันของผิวเรือและผืนน้ำ รวมทั้งความสงบนิ่งของกระแสน้ำ ความเก่าที่เล่าเรื่องราวของเรือแจวสมัยโบราณได้เป็นอย่างดี นั่นเป็นความชอบส่วนตัว ที่ไม่ได้คิดอะไรเกินกว่าที่มือกดชัตเตอร์ (มือถือ)

บางครั้งเราคิดเพียงแค่นิดเดียว และไม่ได้ต้องต่อยอดความคิดให้ยาวไกลไปอีก แต่คนรอบๆ กลับมองไปอีกรูปแบบนึง ซึ่งต่างจากที่เราคิดไปคนละทาง มันห้ามกันไม่ได้

บ้างก็ว่ารูปนี้เรือเอียง สีของฉากกลืนไปกับวัตถุ ทำให้ไม่มีจุดเด่น หรือหาคอนทราสไม่ได้ อะไรก็ตามแต่ เราก็ยังเป็นเราอยู่วันยังค่ำ คือต้องการทำเพื่อนสนองความคิดและจิตใต้สำนึกของตัวเองเพียงเท่านั้น และเมื่อได้คิดและลงมือทำแล้ว ก็คิดเพียงเท่านั้น ทำเพียงเท่่านั้น เพื่อให้ก้อนความคิดมันละลายไปกับสิ่งที่เราได้ทำ

เคยเอ่ยกับคนๆ นึงไว้ว่า ไม่ได้ต้องการอะไรเหมือนที่เคยได้ เพราะหมดความต้องการแล้ว ก็หมายความว่าหมดจริงๆ ไม่สามารถย้อนกลับมานั่งนับหนึ่งใหม่ได้ ก็ได้ทำตามอย่างที่พูดและคิดแล้ว และมันจะไม่มีอะไรมากไปกว่านั้น... ได้สัญญาอะไรไว้กับคนๆ นึง ก็จะทำตามสัญญาที่ให้ไว้ แต่จะคิดต่อกันไปอย่างไร คงห้ามกันไม่ได้

ในเรื่องของความคิดของคนหนึ่งคน
หลายคนจะตีความกันไปกี่ความหมาย หรือได้กี่ใจความก็ไม่เป็นไร
เราแค่หมายความ ตามที่เราคิดเพียงเท่านั้น

ม ะ เ ร็ ง ข อ ง แ ม่ ฉั น

ขึ้นต้นได้อย่างน่าใจหายจริงๆ สำหรับคำว่า มะเร็ง โรคที่หลายคนเป็น และหลายๆ คนไม่อยากที่จะเป็น (แต่มันเลือกไม่ได้ว่ะ) และมันยิ่งน่าใจหายเข้าไปอีก เมื่อคำว่ามะเร็ง เสือกทะลึ่งมานำหน้าคำว่าของแม่ฉัน หมาย ความตามนั้นนั่นล่ะครับ คือแม่ผมเป็นมะเร็ง...

มะเร็งในที่นี้ ไม่ได้หมายถึง มาแค่เล็ง แต่ไม่ได้ยิงนะครับ (ทำเป็นขำไป) แต่ผมกำลังหมายถึง กลุ่มของโรคที่เกิดเนื่องจากเซลล์ของร่างกายมีความผิดปกติที่ DNA หรือสารพันธุกรรม ส่งผลให้เซลล์มีการเจริญเติบโตมีการแบ่งตัวเพื่อเพิ่มจำนวนเซลล์ รวดเร็วและมากกว่าปกติ ดังนั้น จึงอาจทำให้เกิดก้อนเนื้อผิดปกติ และในที่สุดก็จะทำให้เกิดการตายของเซลล์ในก้อนเนื้อนั้น เนื่องจากขาดเลือดไปเลี้ยง...

ซึ่ง เผอิ๊นนนน มาเกิดกับแม่ผมในรอบอายุ 65 ปีของแกพอดิบพอดี ราวกับว่าฟ้าได้ submit แล้ว ว่าคนนี้น่ะ เอามะเร็งไปแดก (ทำเป็นขำไป) เพราะงั้นก็จงเป็นมะเร็งซะ จะว่าโชคดีหรือว่าโชคไม่ดีก็ไม่รู้ครับ เพราะไอ้มะเร็งของแม่ผม มันดันไปเกิดอยู่บนต้นขาซ้าย ในรูปแบบของก้อนไขมันส่วนเกินที่โตวันโตคืนมาเป็นเวลา 20 กว่าปี ช่วงหลังมานี่มันคงกินอิ่มนอนหลับ โตเอาอ้วนเอา ทำให้ต้นขาข้างซ้ายของแม่ผมมีขนาดใหญ่กว่าปรกติ

ที่ว่าใหญ่กว่าปรกติเนี่ย ให้นึกภาพก้อนไขมันส่วนเกิน ขนาดความยาวจากหัว ถึงหาง 1.5 ฟุต ลำตัวกว้าง .5 ฟุต และน้ำหนักที่ชั่งเมื่อเช้าวันนั้น (วันที่หมอผ่ามันออกมา) ได้ปริมาตรสุทธิ 2.4 กิโลกรัมอย่างเป็นทางการถ้าเทียบกับน้ำหนักเด็กแรกเกิดนี่ถือว่าน้อยจัดทีเดียวละครับ อาจจะต้องเข้าตู้อบหลายวัน แต่นี่เผอิญมันเสือกเป็นมะเร็งน่ะ มันก็เลยไม่น้อย จนต้องเดือดร้อนให้หมอที่โรงพยาบาลศิริราช หั่นมันออกซะ

หั่น ออกไปแล้วพร้อมกับสบายใจว่าไปซะได้ก็ดี ไอ้มะเร็งนรก มาเกาะแม่กูทำไมครับ ผลการผ่าตัดหลังจากนอนศริราช 2 อาทิตย์ ผลการพิสูจน์ก็ออกมาครับ ปรากฏว่าก้อนไขมันที่มีเศษชิ้นเนื้อต้นขาของแม่ติดไปด้วยนั่นเป็นเนื้อร้าย เรียกง่ายๆ ว่ามะเร็งเนื้อเยื่ออ่อน...

แสรดดดด ตัวจากไปแล้วยังทะลึ่งฝากทายาทไว้อีกแหน่ะ ว่าแล้วพ่อกับแม่ รวมทั้งที่บ้านก็เซ็งครับ ว่าแม่เป็นมะเร็งอีกโรคนึงแล้วเหรอวะ? เพราะแม่ผมเป็นสมาชิกตลอดชีพของโรคภูมิแพ้มาก่อนหน้านั้นแล้วครับ (ราวๆ ซัก 20 กว่าปีเห็นจะได้) ใครไม่เคยเจอ แม่นี่ล่ะเจอมา เป็นโรคน่ากลัวที่สุดเท่าที่เคยเห็นมาในโลกใบนี้แต่นี่มาเป็นสมาชิกใหม่ของโรงมะเร็งเนื้อเยื่ออ่อนเข้าไปอีก ถึงกับฮากันไม่ไหวเลยทีเดียว แต่ก็ยังดีที่มันไม่ได้ร้ายแรงเหมือนกับมะเร็งในส่วนอื่นๆ ของร่างกาย ที่ส่วนใหญ่เป็นแล้วก็เตรียมบอกลาโลกกันได้เลย

มะเร็งของแม่ได้สร้างความลำบากกาย หรือลำบากใจให้กับตัวเขาเองซักเท่าไหร่นัก อาจเป็นเพราะว่าแกเจอกับโรคภูมิแพ้และเป็นหนักมาตลอดชีวิตแล้วก็ว่าได้มะเร็งมันก็เลยดูเด็กๆ ไป การดูแล และระวัง มันก็เป็นแค่การที่ต้องเข้าตรวจร่างกายที่ศริริราชบ่อยครั้งขึ้น เพื่อตามติดสถานการณ์ว่าไอ้เชื้อมะเร็งมันจะลามไปที่ไหนบ้างหรือเปล่าถ้าไม่ลามก็ถือว่าโชคดี แต่ถ้ามันเกิดลามขึ้นมาก็ค่อยว่ากัน

อ่านดูเหมือนแม่ผมไม่ได้ยี่หระกับโรคนี้เท่าที่ควรเลยนะครับ
แต่มะเร็งไม่ได้น่ากลัวเลย รู้ไว้ซะ เพราะคนเราเต็มที่ก็แค่ตาย
ที่ผ่านมาก็เจอความตายมาแล้ว 3 รอบ ถ้าเจออีกรอบก็ไม่เห็นแปลก
แม่ผมบอกแบบนั้น

ผมเชื่อใจของแม่ผมนะครับ ว่าแกมีความคิดแบบนั้นจริงๆ และตลอดมาแม่มีทัศนคติกับโรคภัยไข้เจ็บแบบนี้ตลอด คือมันห้ามให้เกิดโรคกับเราไม่ได้หรอก แต่เราห้ามใจให้ไม่คิดป่วยตามโรคได้ ในวงเล็บ ถ้าหัวใจแข็งแรงพอ

ขอให้แม่มีสุขภาพแข็งแรง มีกำลังใจด่าผมนานๆ ละกันครับ
ผมเห็นแม่ผ่านด่านชีวิต Level ระดับเทพมาแล้ว 3 ครั้ง
อะไรมันจะเกิดขึ้นกับแม่ในครั้งหน้าอีกที มีผมอีกคนที่จะไม่ยี่หระกับคำว่าเสียใจเป็นครั้งที่ 4
เพราะว่าแม่ผมได้บรรลุถึงคำว่า "ความสุขในชีวิต" มาแล้วน่ะครับ

ขอให้สุขภาพของคนที่รัก ของทุกคน แข็งแรง
และที่สำคัญ ในวงเล็บ (ด้วยหัวใจที่แข็งแรง)

ปล. ใครสนใจ (ผมหมายถึงสนใจศึกษาเกี่ยวกับโรคนี้นะครับ ไม่ได้สนใจที่จะเป็นมะเร็ง)
หรือว่าคนใกล้ตัวของใครกำลังเป็นโรคนี้อยู่ ให้เข้าไปอ่าน ความรู้ทั่วไปเกี่ยวกับโรคมะเร็ง
ของสถาบันมะเร็งแห่งชาติเขาได้เลยครับ จะได้ทำความรู้จักกับโรคนี้ซะ ว่ามันเป็นอย่างไร
และมีวิธีการดูแลรักษา หรือป้องกันยังไง

ขอบคุณครับ

ค ว า ม ต้ อ ง ก า ร ต า ม สั น ด า น

การได้ขี่บูเอล คือการได้สนองความต้องการส่วนตัวของผม
หนึ่งคือ มอเตอร์ไซค์ที่ใช้เครื่องยนต์ Harley Davidson
สองคือ รูปทรงที่เป็นแบบ naked
และสามคือ ความต้องการที่ไม่อยากเหมือนคนอื่น

สามอย่างนี่รวมกันเป็นผม
เอาน้ำมาล้างกรองให้เหลือแต่กากจะมีรูปร่างแปลกๆ
ที่คนหลายคนเรียกกันว่า "สันดาน" ครับ

ขอบคุณ 1 เดือนแห่งสันดาน ที่ทำให้เจอตัวเป็นๆ ของกูซักทีครับ
แล้วจะขี่แม่งให้ล้อลากเลย ไม่เปลี่ยนตามสันดานแม่งละ


ปล. เขียนบล๊อคนี้ได้สองเดือน ผมก็กลับไปซื้อ Dyna Super Glide ต่อจากเพื่อนครับ
เลวจริงๆ กู แล้วบอกจะไม่เปลี่ยน 555+

เ ว ล า ที่ เ ป ลี่ ย น ไ ป ?

สวัสดีเดือนสิงหาคมครับ เริ่มต้นเดือนมาสองอาทิตย์ ชีวิตได้เจอกับอะไรมากมาย อย่างที่ไม่เคยคิดว่า แค่ 2 อาทิตย์เพียงเท่านี้ ทำให้เราได้คิดอะไรได้มากเกินความคาดหมาย ...

อย่างที่หนึ่งคือการตัดสินใจที่จะดึงตัวเองออกมาจาก หน้าที่ ที่เต็มใจทำให้คนๆ นึงมาเป็นเวลา 5 ปีเต็ม ณ วันนี้บอกกับตัวเองว่า พอแล้ว ไม่ได้หมายความว่าหมดแรง หรือไม่มีกำลังใจจะทำต่อ หากแต่เราเริ่มรู้สึกว่า การทำอะไรแบบที่ใจไม่ได้ต้องการนั้น มันเป็นสิ่งที่ทำให้ทรมานชิบหาย ...

อย่างที่สองคือการได้เจอกับสิ่งที่ตัวเองหายมานาน ถึงแม้เวลามันจะผ่านมานานเหลือเกิน จนสมองแทบจะเลือนลางไปแล้วว่า ความต้องการในแบบนี้ของเรา ล่าสุด มันเกิดขึ้นเมื่อไหร่ ? และมันหายไปนานเท่าไหร่แล้ว รู้สึกดีที่มันเกิดขึ้น หากแต่ว่ามันยังคงมีความไม่ราบเรียบเพียงเท่านั้นเอง หากมันลงล็อค และจังหวะพอดีกัน คงไม่คิดอะไรมากเท่านี้ ...

อย่างสุดท้ายคือความคิดของตัวเองที่มันเริ่มวาง ในอะไรหลายๆ อย่างที่เคยกำมันไว้อย่างแน่น ด้วยความเป็นห่วงว่าถ้าปล่อยไปแล้ว อาจจะเป็นอย่างนั้น หรืออาจจะแบบนี้ก็เป็นได้ ณ วันนี้ เวลานี้ เป็นอย่างไรก็เป็น หากกำไว้แล้วอะไรๆ มันไม่ดีตามที่ใจคิด ปล่อยไปเสียยังดีกว่า

เวลาเดินตามหน้าที่เสมอๆ ครับ
คนต่างหากที่รู้สึกว่า เวลามันเปลี่ยนไปจากเดิม
ความรู้สึกของคนเรา ไม่ได้เดินตามเวลาหรอก
อย่างน้อยก็ผมหนึ่งคน

สั บ ส น และ สั บ ส น

ในค่ำคืนของกรุงเทพ ฝนตก รถติด ผู้คนมากกมายเดินและวิ่งกันบนท้องถนนอย่างสับสนอลหม่าน ผมหรือใครกันที่มันกำลังสับสน ในชีวิตที่หลงหรือเลือกหนทางเดินอยู่ในขณะนี้ ครั้งนึงเคยเลือกที่จะเดินตามคำที่แม่บอกไว้ ว่าทางนี้ดี ทางนี้ถูก ด้วยจังหวะชีวิตในตอนนั้น ที่ใครเจอแบบเดียวกันก็คงปฏิเสธไม่ลง และคงไม่คิดที่จะบอกว่า "ไม่"

เวลาผ่านไปเร็วเหลือเกิน จะเรียกว่าความอดทนก็ไม่ใกล้เคียง อยากเพียงบอกว่า ณ ตอนนี้กูเหนื่อยชิบหายกับชีวิตที่ต้องเดินตามหน้าที่ อันจะต้องรับผิดชอบไปอีกนาน และอีกนานเท่าไหร่

คำถามจากคนใกล้ตัวและไกลตัว เป็นคำตอบที่ใกล้เคียงกัน หากแต่ไกลจากความคิดของตัวเองมากนัก ไม่รู้จะอธิบายเป็นภาษาอย่างไร ให้เขาได้เข้าใจกันว่า ตอนนี้ไม่ใช่กูแล้ว รู้บ้างไหม อะไรที่เคยได้บอกไปว่าทำได้ ทำให้ หรือเต็มใจทำ นั่นเริ่มจะจางหายไปกับกาลเวลา ผิดไหมถ้าจะบอกว่า ไม่ไหวแล้ว กับการทำอะไรให้คนอื่นมีความสุข บล็อกรั่วก็ยังคงรั่วต่อไป มีหลายคนบอกว่าเราเข้าใจยาก ยากและยากมากๆ ก็เลยอยากจะบ่นให้ตนเองอ่านในคราวหน้าว่า เออ มึงนั่นล่ะเข้าใจยากจริงๆ

นานแล้วเคยต้องการสิ่งนึง ที่ขวนขวายอยากได้มานาน ในตอนนี้สิ่งนั้นเริ่มไกลจากตนเองมากยิ่งขึ้นเรื่อยๆ แต่สิ่งที่ตัวเองไม่ต้องการ กลับใกล้เข้ามาอยู่ทุกขณะจิต (หัดกระแดะใช้คำ) จะทำอย่างไรให้มันเป็นปรกติเหมือนเมื่อ 15 ปีที่แล้ว ได้แต่นึกอยู่ตลอดเวลาว่า เอาน่ะ ใจเย็นสิมึง...

หน้าที่และความรัก สองคำนี้มาพร้อมกัน หากแต่ว่าใครบริหารและมีจังหวะที่ดี นั่นคงมีความสุข ใครมีหน้าที่ทำเพื่อความรัก นั่นเป็นสุขเหลือเกิน หากแต่ใครมีหน้าที่แต่ไม่ได้ทำเพื่อความรัก คงทุกข์หัวใจไปนาน ความรักของผมคือความว่างเปล่า คงเหลือแต่เพียงหน้าที่ ที่จะต้องทำ และคำสัญญาที่ให้ไว้กับหญิงที่รักหนึ่งคน และไม่เคยคิดจะกบฏต่อคำสัญญานั้น ถึงแม้สมองจะสั่งงานว่า กูกำลังเออเร่อร์...

สับสนใช่ไหมหากใครหลงเข้ามาอ่าน
อย่าตกใจไป
เพราะเจ้าของบล็อคมันกำลังเออเร่อร์ว่ะ

ห้าวไปเลยนะมึง

บทจะห้าวเขียนบล็อก ก็เล่นมันซะติดๆ กัน บทจะขี้เกียจก็ปล่อยให้ร้างเป็นอาทิตย์ ธรรมดาของคนรั่วๆ อย่างผมครับ เป็็นประจำเหมือนการแปรงฟัน นั่งรอรถอยู่เมื่อไหร่จะมา เสี้ยนขี่จนน้ำเต็มหูไปหมดแล้ว นั่งมองเขาออกทริปกันอย่างไม่เป็นทางการแล้วได้แต่อยากแบบไม่รู้จุดหมาย

รูปนี้ผมจอดหาที่กดภาพเผื่อเก็บบันทึกไว้ ตอนขึ้นน้ำหนาวเมื่อทริปเพชรบูรณ์ ข้างหน้าเป็นถนนกว้างใหญ่ และยาวสุดลูกหูลูกตา มันรู้สึกดีนะเวลาเราได้เห็นทางสวยๆ แบบนี้ ผมรอให้รถเพื่อนผ่านไปข้างหน้า และรอให้ถนนว่างที่สุด แล้วค่อยเก็บภาพ นานเหมือนกันที่อยู่ตรงนั้น โล่ง และโปร่งมาก

เสร็จจากบันทึกภาพแล้วก็ไล่ตามเพื่อนต่อครับ นานชิบหายกว่าจะไล่พวกมันทันวิ่งกันไม่บันยะบันยัง ไม่เห็นใจคนรั้งท้ายเช่นกูมั่งเลย -_-''

หมดเท่านี้ล่ะครับที่ต้องการเล่า
ปล. บูเอลเมื่อไหร่จะมาวะ จะลงแดงแร้ว วว

เ รื่ อ ง บ า ง เ รื่ อ ง...

หลายคน และหลายครั้ง น่าจะมีใครคิดแบบนี้อยู่ แล้วก็ทำแบบนี้อยู่เช่นกัน ผมก็เป็นหนึ่งในหลายๆ คน ที่คิดและบางครั้งก็กำลังทำแบบนี้อยู่ จะถามว่าอันไหนเป็นจริงที่สุดในโลกทัศน์ของคุณ เดาว่าคงตอบกันไม่ถูก แต่ถ้าจะให้เฉียดและใกล้เคียงที่สุด ก็เห็นจะต้องตอบว่า ทั้ง 4 ข้อนั่นล่ะที่ทำกัน (เนอะ)

บล็อกรั่วๆ หาความมั่วได้ทุกที่ โปรดอย่าถือสาหรือหาความ
ขอให้เข้าใจ แล้วไปคิดเอาเอง ว่าคุณเป็นแบบไหนใน 4 ข้อที่ว่ามา มากที่สุด

อยากได้ใคร่มี ที่น่าจะดีขึ้นกว่าเดิม

สวัสดีอีกครั้งครับ ใครที่เคยหลงเข้ามาอ่านบล็อกรั่วๆ ของผม (แน่นอน คงไม่มี..) น่าจะเคยได้เปิดอ่านบันทึกที่ผมเคยได้ลงไว้ในหัวข้ออยากได้ใคร่มีที่ผมได้เคยเขียนไว้ในช่วงแรกๆ ของบล็อก ที่ว่าด้วยความอยากส่วนตัวของผม ไม่เกี่ยวกับอารมณ์ทางเพศ แต่เน้นไปในทางเรื่องของกูซะมากกว่า ความอยากในบันทึกแรกของผมก็เรื่อง Harley Davidson นั่นล่ะครับ คือพยายามหาทางทุกรูที่จะทำให้กูมีไอ้รถยี่ห้อนี้มาขี่ให้จงได้ แล้วก็ได้เป็นเจ้าของมันในที่สุด หลังจากก่อนหน้านี้ขี่มา 2 ยี่ห้อแล้ว...ก็ยังไม่พอใจ ขายทิ้งซื้อใหม่ๆๆๆ จนได้ฮาร์เลย์มาขี่ในที่สุด

เรื่องเงินไม่ต้องพูดครับ...
เพราะตูดผมบานจนไม่รู้จะหุบได้หรือเปล่า ณ ตอนนี้ (- -')

ความอยากในเรื่องที่สองของผมก็คือ กีฬา BBGUN ซึ่งจริงๆ แล้วผมเองไม่ได้เป็นคนเริ่ม แค่ตามเพื่อนไปดู แล้วกูก็เลยเสียตังค์ (เยอะ) อีกจนได้ ทั้งเรื่องค่าเล่น ค่าของแต่งตัว ค่าของแต่งปืน โอย สารพัดจะบรรยายให้โดนแม่ด่าซะเปล่าๆ ผมคลุกตัวเองกับกีฬาชนิดนี้เป็นเวลา 3 ปี

เรื่องเงินไม่ต้องพูดครับ...
เพราะตูดผมบานจนไม่รู้จะหุบได้หรือเปล่า ณ ตอนนี้อีกเช่นกัน (- -''')

นั่นเป็นสองเรื่องที่เป็นแค่ขนมขบเคี้ยวเล็กๆ ครับ มาเรื่องที่สามอันเป็นเรื่องล่าสุดกันดีกว่า ถึงแม้จะเป็นเรื่องใหม่แต่เค้าโครงเรื่องก็เดิมๆ ครับ โดยเริ่มมาจากการได้ขี่ Harley Davidson นั่นเองแหล่ะ ได้ขี่ Sportster ปี 2006 แล้วก็ยังไม่พอใจ ขายมันทิ้งซะงั้น แล้วก็ไปเอาไอ้กระทิงตาโตนี่มาอีกจนได้

แต่เดี๋ยวก่อน...มาในครั้งนี้ ผมสลัดคราบมนุษย์กิเลสตัณหาออกจากร่างกายไปจนหมดสิ้น หลงเหลือแต่เพียงหนูโก้ที่สดใส ร่าเริ่ง บันเทิงใจ คิดร้อยตลบว่ากูจะเอาเงินที่ได้จากการขาย Sportster ไปซื้ออะไรดีวะ??? ในที่สุดก็ตกลงกับกิเลสของตัวเองได้ เลยกำเงินสองแสนหนึ่ง (มัดจำก้อนแรก 1 แสน) ไปหมั้น Buell xb9s Lightning ไว้ก่อน กลัวมันหลุดจากคอกไปหาคนอื่น แล้วก็นอนรออีก 1 เดือนเพื่อที่จะได้เป็นเจ้าของมัน

มีเงินเหลือในกระเป๋าหลังจากหัก ณ ที่จ่ายตั้ง 5 หมื่น บาทแหน่ะ
โอ้ววว กรี๊ดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดด
ทำไม่กูเป็นคนที่คิดการเงินได้คุ้มทุนบวกกำไรสุดๆ ขนาดนี้วะ 555

ผมขายรถได้ 260,000 เอาไปซื้อรถ 210,000 เท่ากับว่าเหลือเงินใช้อีก 5 หมื่น
นับเป็นการซื้อของสุรุ่ยสุร่ายครั้งแรกในชีวิต ที่มีเงินเหลือติดกระเป๋า...เท่ห์มะอ้า??
นี่ท่าจะบังคับการใช้เงินได้ดีขึ้นกว่าเดิมนะกรู...หึหึ ผมนั่งกระหยิ่มยิ้มในใจ :)~






















ยังไม่ทันครบ 1 ปี
มึงขี่ Bigbike มา 4 คันแล้ว
เท่ห์จริงๆ เลยแสรดดดด
ยังจะมีหน้ามาพิมพ์

555

ปล. อนุญาตให้ถุยครับ ไม่ว่ากัน

แด่พี่ชายคนหนึ่ง

สองถึงสามเดือนที่ผ่านมา คนที่ผมรักและสนิทสนม ค่อยๆ ลาโลกไปทีละคนสองคน ด้วยโรคประจำตัวบ้าง ด้วยอุบติเหตุอย่างไม่คาดคิดบ้าง เมื่อวานนี้ก็เช่นกันครับ รุ่นพี่ที่เคยไล่เตะบอลด้วยกันมาเกือบ 20 ปี ได้เสียชีวิตลงอย่างกระทันหัน ด้วยอุบัติเหตุทางรถยนต์

เด็กที่บ้านเขาร้องไห้โฮมาตั้งแต่ปากซอย เล่าความไม่เป็นศัพท์ จับใจความเนื้อหาของเรื่องราวได้แค่ว่า พี่เขาตายแล้ว ได้ยินแล้วก็ใจหายนะครับ เห็นกันอยู่เมื่อสองวัน แต่ปัจจุบันคงไม่ได้เจอกันแล้ว...

ในความคิดของผม คนที่ตายไปมีสองประเภทนะ

ประเภทแรกคือ ตายไปแล้วคนจดจำ...
ประเภทสองคือ ตายไปเสียได้ก็ดี...

รุ่นพี่ผมอยู่ในประเภทแรกครับ คือตายแล้วมีแต่คนเสียดาย (ผมขอข้ามที่จะเล่าเรื่องราวของแกบนบล็อกนี้ก็แล้วกันนะ) ความตายเป็นเรื่องธรรมดาอย่างที่หลวงพ่อพุทธทาสเคยว่าไว้ในเรื่องของ การจัดระเบียบความตาย ส่วนจะตายยังไงนี่ก็เลือกได้เหมือนกันครับ แต่มีแค่ 2 ข้อด้านบนเท่านั้นนะ ไม่ได้เลือกตอนก่อนที่จะตายนะครับ ควรสั่งสมความดีไว้ก่อนตาย แล้วให้คนเขาตัดสินกันเองละกันในภายหลัง

หลับให้สบายนะพี่...

ผมนั่งรำพึงอยู่ในรถ เมื่อวานเย็นนี้ว่า ห่าอะไรของมึงวะ??
คนดีๆ ตายหมดโลก
ไอ้พวกเลวๆ นี่แม่งเดินกันสลอน
แต่ก็อย่าได้ห่วงนะครับพี่ พี่จากไปมีแต่คนจดจำ

ไอ้เลวๆ ที่สลอนหน้าอยู่น่ะ
ถึงจะมีชีวิตอยู่
แต่ผมคิดว่าไม่มีใครจดจำแม่งหรอก

ด้วยความเคารพครับพี่เอ๋

ไข้หวัดใหม่ สายพันธุ์ใหญ่

สวัสดีวันฝนพรำประจำเดือนกรกฎาคมครับ เดือนนี้ไม่ได้มีแต่ห่าฝนที่ยังคงตกอย่างไม่ลดละ แต่ยังมีไข้หวัดใหญ่สายพันธุ์ใหม่เข้ามาแจมอีก คนป่วยด้วยโรคนี้จะค่อนประเทศไทยอยู่แล้ว บ้างก็เริ่มทยอยตายกันทีละคนสองคน ยังไงก็ระมัดระวัง และได้โปรดอย่าประมาทกับโรคภัยไข้เจ็บด้วยล่ะครับ ถ้าเป็นหวัดก็ไปหาหมอเพื่อเช็คร่างกายซะ ก่อนที่อะไรๆ จะเลวร้ายลงกว่าเดิม

แต่ก็อย่าได้กังวลใจมากซะจนกินไม่ได้นอนไม่หลับ จนระแวงไปซะทุกระยะล่ะครับ โรคมันไม่ได้น่ากลัวขนาดที่พอเห็นหน้าปุ๊บแล้วตายปั๊บเลยซะเมื่อไหร่ หากแต่ว่าบางท่านที่มีภูมิต้านทานน้อยกว่าคนอื่น หรือมีโรคประจำตัวร้ายแรงอยู่แล้ว มีสิทธิที่จะโดนใบแดงออกจากสนามมากกคนอื่นก็เท่านั้นเองล่ะครับ

ถ้าเกิดว่าใครเป็นหวัดขึ้นมาจริงๆ ก็ควรรีบหาหน้ากาก (ไม่ใช่หน้ากากเสือนะครับ) มาใส่เพื่อป้องกันเชื้อโรคจากการ ไอ หรือจามซะนะครับ เราจะได้ไม่แพร่เชื้อให้กับคนอื่น เดี๋ยวจะติดกันเป็นหางว่าวซะเปล่าๆ

ขอให้รักษาสุขภาพทุกท่านนะครับ บอกคนอื่นแต่ตัวเองขี่มอไซค์ตากฝนแม่งทุกอาทิตย์ เหี้ยจริงๆ กู - -' เค้าเป็นห่วงหรอกนะ ก็เลยมาบอกกล่าว ส่วนตัวผมมันมีโอกาสตายจากมอตะไซค์คว่ำ ตับแข็ง มะเร็งปอด หรือโดนยิงตายมากกว่าเป็นไข้หวัดนี่ซะอีก ก็เลยเฉยๆ น่ะ

สุดท้ายก็ขอให้ทุกท่านสุขภาพแข็งแรงดี โรคภัยไม่เบียดเบียนครับ