แยมสะโลว

คิดถึงแยมจัง...
ปล. เจ้าของบล๊อกมันรั่วน่ะครับ อยู่ดีๆ ก็บ่นคิดถึงหมาแม่งซะยังงั้น

พฤศจิกายน 2552
อัสสัมชัญ บางนา

it's me :)

เคยบอกไว้ว่า ไม่ล่ะ...
เคยบอกไว้ว่า แค่นี้ล่ะพอ...
เคยบอกไว้ว่า ไม่เห็นจะต้อง...



ลืมๆ ไปซะครับไอ้คำพวกนั้นที่เคยลงใน blog
คันที่ 7 ในรอบ 1 ปีกว่าๆ
อนุญาตให้ถุยน้ำลายรดได้ไม่ว่ากัน

นี่ล่ะกรู แสรดดด 555+

เลือนลางและห่างไกล

แค่หวังไว้ซักวัน เท่านั้น ว่ามันคงชัดเจน
สว่าง และสดใสอย่างที่ใจคิดไว้
เพราะไม่มีเหตุผลอะไร ที่จะไม่ทำตาม
ในสิ่งที่มันเป็นเรื่องดีๆ

ทำเพื่อตัวเองเป็นเรื่องที่ดี...
แต่คงเป็นสิ่งที่ไม่มีความสุข
ถ้าไม่มีคนอยู่ข้างๆ ให้อุ่นใจ
มันเลือนลาง

และห่างไกลเข้าไปทุกที

พฤศจิกายน 2552

พฤศจิกาหน้าอะไรวะ

เปิดเทอมมาได้เกือบสองอาทิตย์ พี่ฝนเริ่มมีทีท่าว่าจะยอมหลีกทางให้กับน้องหนาวแต่โดยดี เช้าวันอากาศสดใส หมอกบางๆ เริ่มปกคลุมทั้งสองฝั่งท้องนาที่บางบ่อ ซึ่งเป็นเส้นทางที่เราใช้ในการขับรถมาทำงาน วันนี้อากาศดี (3 พย. 52) คิดไว้แต่เมื่อวานว่า หากตอนเช้าลมหนาวเข้าบ้านเมื่อไหร่ ได้เจอกรูกับไดน่าแน่นอน

แล้วก็เป็นดังที่หวังและตั้งใจไว้ เลยคว้าหมวกกันน๊อคและปลอกแขน กระโดดขึ้นหลังหมา...(ฮามั้ย)...ไม่ฮา งั้นขึ้นหลังไดน่าแล้วรีบบิดออกมาจากบ้านทันที เป็นการต้อนรับหน้าหนาวแบบทันควันไม่ให้มันตั้งตัว อากาศตอนเช้าเย็นสบายไร้มลภาวะเป็นพิษ

ขี่เรื่อยๆ ชิวๆ แบบแอ๊กๆ มาตลอดทาง ขี่มอเตอร์ไซค์หน้าหนาวนี่ใครไม่ลองก็คงไม่เข้าใจ ว่ามันสดชื่นและสนุกขนาดไหน ตัดสิบแปดล้อไปซักอย่างแล้วถนนเส้นคลองสวน-ลาดกระบังจะเป็นถนนที่น่าขี่มาก เพราะสองข้างทางมีแต่ท้องนาและบ่อปลา พาให้ใจระทวยย้วยอย่างยิ่ง

ทำงานด้วยความแฮปปี้จนกระทั่ง
สองโมงครึ่ง...
สามโมงครึ่ง...
สี่โมงครึ่ง...
ห้าโมงครึ่ง...

จุดจบของพฤศจิกา หน้าอะไรวะ ก็เป็นเช่นในภาพ
ฮ่วย... -_-'

เพียงไม่กี่เปอร์เซนต์ของความเป็นไปได้

ถึงแม้วันนี้เราจะเดินไปด้วยกัน แต่ก็มันคงเป็นเพียงไม่กี่เปอร์เซนต์ของความเป็นไปได้ในชีวิตจริง เพราะด้วยเงื่อนไขและหลายเหตุผล ที่บางครั้งก็มีเพียงเราที่เข้าใจ ในความเป็นไปได้ที่ดูเหมือนจะเลือนลาง กลับไม่ได้ทำให้หมดหวังหรือถอยหลังกลับแต่อย่่างใด ในทางกลับกัน ยิ่งรู้สึกว่าอบอุ่นหัวใจจนบอกไม่ถูก

เพราะบางครั้ง เพียงเท่านี้ก็ดีเกินพอสำหรับคนหนึ่งคนที่จะได้รับ แค่เพียงหวังจะได้เห็นร้อยยิ้มและเสียงหัวเราะจากคนที่อยู่ตรงหน้าเท่านั้นก็พอ การได้หรือไม่ได้อยู่ด้วยกัน ณ วันนี้ไม่ใช่เรื่องที่สำคัญเท่ากับการที่มองเห็นคนข้างหน้าเรามีความสุข

เพราะถึงแม้เราจะไม่ได้เดินไปด้วยกัน แต่มันก็คงเป็นเพียงไม่กี่เปอร์เซนต์ ที่มีความสุขเกินพอแล้ว

สนามหลวง
พ.ย. 2552

มีความสุขดี...ที่มองไม่ค่อยเห็นทาง

ถ่ายเก็บไว้ตอนขึ้นเขาใหญ่จากทางปากช่อง เมื่อหลังวันหยุดปิยะมหาราชผ่านไปหนึ่งวัน ตื่นแต่เช้าหลังจากที่กระดกเหล้าเข้าไปจนตีหนึ่งของคืนวันที่ 23 กับเพื่อนอีก 3-4 คน ตามปรกติแล้วคงนอนรอตะวันตั้งฉากกับหลังคาบ้านแล้วถึงค่อยตื่น แต่นี้คงเป็นเพราะเขาใหญ่ที่ไปเมื่อไหร่ก็ไม่เคยเบื่อ ถึงทำให้เรากระดกตูดตื่นขึ้นมาแหกขี้ตาแต่เช้าได้

ได้ดีและได้เห็นหมอกบนภูเขาที่เช้าวันนั้นยังไร้ซึ่งผู้คนจอแจ คงมีแต่เสียงกระหึ่มของเครื่องยนต์ harley davidson dyna super glide ของเราที่กระหึ่มอยู่เพียงคันเดียว หมอกลงจัดจนพื้นถนนเปียกไปด้วยน้ำ ทางข้างหน้ามองแทบไม่เห็นเส้นแบ่งถนน แต่ด้วยเป็นเรา เลยไม่คิดที่จะหันหลังกลับหรือจอดรอให้ฟ้าสว่างมากกว่านี้

เมื่อวานได้คุยกับพ่อและได้เล่าเรื่องราวให้กับท่านฟัง ว่าปีนี้มีอะไรที่เกิดกับเราบ้าง เล่าความคิดของเราให้พ่อฟังว่าเราคิดอย่างไรในเรื่องของการดำเนินชีวิตต่อไปในแบบของเรา พ่อเข้าใจดี แต่ยังคงมีคำทักท้วงและให้กลับไปคิดในแบบฉบับของพ่อที่ว่าน่าจะดี และน่าจะทำให้ชีวิตดำเนินไปได้อย่างราบและเรียบ แต่เราก็ยังเป็นเราอยู่วันยังค่ำ

คือมีความสุขดีที่มองไม่ค่อยเห็นทาง...

Love is all around

ในบางเวลาที่ใจต้องการใครซักคน...
คนเดียวที่เข้ามาทำให้ใจที่เคยได้สับสน
กระวนกระวายไม่เป็นอันทำอะไรและทุกทน
กลายมาเป็นสุขล้นกลายมาเป็นอีกคนได้ทันที

เพราะว่าคนเราในบางเวลาก็คงต้องเจอกับปัญหา
บางคนที่หาทางออกไม่ได้ก็เลยต้องกลายเป็นคนบ้า
แต่มีสิ่งหนึ่งที่พอจะทำให้ใจได้เยียวยา
เข้ามารักษาติดปีกให้ใจล่องลอยไปในนภา

รักยิ่งใหญ่ของใคร... ใครซักคนนึง
จะพอให้ใจได้ซึ้งตราตรึงไม่จางหายไป
ถ้าหากความรักยังอยู่รอบตัวเต็มทุกหัวใจ
โลกนี้ก็คงสดใสด้วยใจแห่งรักของเรา

ก็มีบางคนในบางเวลาที่เขาไม่มีใคร
เมื่อเธอต้องเดินไปเจอไม่รู้จะเดินไปทางไหน
คงทำได้เพียงแค่เตือนตัวเองว่าเค้าต้องทนได้
ต้องเจอจุดหมายและใจก็คงได้เจอกับรักจิง

ไม่ว่าจะพูดไม่ว่าใปก็คงต้องการจะมีบ้าง
ที่อยากเจอก็ลองอดใจแล้วคงมองเห็นไม่ยากนัก
ไม่นานก็คงประจัก.. สิ่งที่เรียกว่าความรัก
เลิกซักเลิกถาม ไปตามหามันด้วยใจตัวเองซักครั้ง

รักยิ่งใหญ่ของใคร... ใครซักคนนึง
จะพอให้ใจได้ซึ้งตราตรึงไม่จางหายไป
ถ้าหากความรักมีอยู่รอบตัวเต็มทุกหัวใจ
โลกนี้ก็คงสดใสด้วยใจแห่งรักของเรา

จิงๆในใจใครๆก็รู้และคงเข้าใจดี
อะไรที่ทำให้เรายังคงอยู่บนโลกใบนี้
อะไรที่ทำให้เราได้มีเวลาที่แสนดี
เพียงแค่ทำเท่านี้พูดอีกทีให้ดังให้ซึ้งใจ

ก็เส้นลึกๆแต่คนที่ทำให้โลกนี้มีความรัก
ก็อยากจะทิ้งจับมืออีกทีก็นี่หละความรัก
และขอให้รักที่อยู่บนโลกมีมากกว่าดวงดาว
Love is all around ยัวเฮิด Love is all around

รักยิ่งใหญ่ของใคร... ใครซักคนนึง
จะพอให้ใจได้ซึ้งตราตรึงไม่จางหายไป
ถ้าหากความรักยังอยู่รอบตัวเต็มทุกหัวใจ
โลกนี้ก็คงสดใสด้วยใจแห่งรักของเรา

นั้นมันก็คือรักยิ่งใหญ่ของใคร... ใครซักคนนึง
จะพอให้ใจได้ซึ้งตราตรึงไม่จางหายไป
ถ้าหากความรักยังอยู่รอบตัวเต็มทุกหัวใจ
โลกนี้ก็คงสดใสด้วยใจแห่งรักของเรา

เขาใหญ่ - ปากช่อง
24 ตุลาคม 2552
:)

no more. i'm yours

Jason Mraz - I'm Yours
http://www.youtube.com/watch?v=LHnJGXwr-HU

Well, you done done me and you bet I felt it
I tried to be chill but your so hot that I melted
I fell right through the cracks, now I'm tryin to get back
before the cool done run out I'll be givin it my best test
and nothin's gonna stop me but divine intervention
I reckon it's again my turn to win some or learn some

But I won't hesitate no more,
no more, it cannot wait
I'm yours

Well open up your mind and see like me
open up your plans and damn you're free
look into your heart and you'll find love love love love
listen to the music of the moment people dance and sing
We're just one big family
And it's our godforsaken right to be loved loved loved loved loved

So, i won't hesitate no more,
no more, it cannot wait i'm sure
there's no need to complicate our time is short
this is our fate
I'm yours

I've been spendin' way too long checkin' my tongue in the mirror
and bendin' over backwards just to try to see it clearer
But my breath fogged up the glass
and so I drew a new face and I laughed
I guess what I'd be sayin' is there ain't no better reason
to rid yourself of vanities and just go with the seasons
it's what we aim to do
our name is our virtue

But I won't hesitate no more,
no more it cannot wait
I'm yours

Well open up your mind and see like me
open up your plans and damn you're free
look into your heart and you will find that the sky is yours

so please don't, please don't, please don't,
there's no need to complicate,
Cause our time is short
This, this, this is our fate,
I'm yours

สวัสดีเดือนตุลาคม 2552
"วันฝนพรำ"

โล่ง ว่าง ไม่ต่างจากความเหงา

ในเมื่อเลือกแล้วว่าทางนี้เราคงจะเดินต่อไปอย่างสบายใจ ต่อให้ข้างหน้าไม่มีใคร โล่งและว่าง หรือเงียบเหงาแค่ไหน ก็จะเดินต่อไปแบบไม่หันหลังกลับมามอง แต่ไม่ได้รู้สึกว่าที่ผ่านมานั้นมันเลวร้าย เพียงแต่อึดอัดกับสิ่งที่ได้ทำลงไปเพียงเพราะคำว่า "หน้าที่" แต่วันนี้ก็ได้ผ่านมาแล้ว ก้าวข้ามมาแล้ว

ต่อให้โล่งและว่างหรือเงียบเหงาแค่ไหน
ก็จะเดินต่อไปแบบไม่หันหลังกลับมามอง
ถึงแม้มันจะไม่ต่างจากความเหงา...ซักเท่าไหร่ก็ตาม

เอแบค 2552

บ า ง ค รั้ ง ... มี เ พี ย ง เ ร า ที่ เ ข้ า ใ จ

ย่างเข้าเดือนตุลาคมมาได้อาทิตย์กว่าๆ ฟ้าและฝนยังคงทำหน้าที่ ที่เหมือนจะเกินฤดูกาลไปซักนิด ฝนยังคงตกแบบไม่ลืมหูลืมตาแบบชนิดที่ว่า ปีหน้าไม่รู้ว่ามันจะยังคงตกได้หนักเท่านี้อีกหรือเปล่า อาทิตย์ที่ผ่านมาได้ไปเที่ยวปากช่องกับเพื่อนๆ ที่ขี่ Harley ด้วยกัน ทั้งจากกรุงเทพ ระยอง จันทบุรี ตราด ร่วมๆ 30 คัน (ความจริงไม่ได้แบ่งแยก แค่ส่วนใหญ่คนที่มาเสือกมีแต่ harley) -_-'

เป็นการนัดกันขี่เที่ยวตามประสาคนอยากขี่รถ ไม่มีเหตุผลอื่นนอกจากความอยากขี่ อยากไปกับเพื่อนและคนที่คุยภาษาเดียวกัน ถึงแม้คนอื่นจะมองว่า พวกนี้มันบ้า ขี้แอ๊ก ร้อนก็ร้อน ฝนก็ตก ฝนตกมันก็ยังขี่กันได้ไม่ยอมหยุด รถมีขับสบายๆ ก็ไม่เอา...เปล่าประโยชน์ที่จะอธิบายว่าเพราะอะไร หากคนเหล่านั้นไม่เข้าใจความเป็นเรา และความคิดของเราจริงๆ

หากสงสัยว่า

ขี่รถตากฝนมันสนุกตรงไหน?
ขี่รถตากแดดมันสนุกตรงไหน?
มันก็เปล่าประโยชน์ที่จะอธิบายว่าเพราะอะไร?

แต่หากจะย้อนถามกลับไปว่า ทำตามใจตัวเองมันผิดตรงไหน?
มันก็เปล่าประโยชน์ที่จะฟังคำอธิบายว่าเพราะอะไร? อีกเช่นกัน
เพราะบางครั้งก็มีเพียงเราที่เข้าใจ

ปากช่อง
4 ตุลาคม 2552

นั บ ห นึ่ ง ใ ห ม่ ใ น เ ดื อ น ตุ ล า

สวัสดีเดือนตุลาคม 2552 ครับ (เหมือนเดิม...คือกูสวัสดีใครวะ) ใครก็ได้ละกันที่พลัดหลงเข้ามาอ่านบล็อครั่วๆ ของผมเข้าให้แล้ว สภาพอากาศของต้นเดือนตุลาคม ยังคงมีฝนปกคลุมทั่วทุกพื้นที่ (กรมอุตุมาเอง) ฝนตกแบบไม่ลืมหูลืมตามาเป็นเวลาสามเดือนกว่าแล้ว แว่วมาว่ามันจะยังคงตกต่อไปอีกนาน

เริ่มต้นเดือนใหม่ในปีนี้ ชีวิตเรามีเรื่องสำคัญที่หมายถึงการเปลี่ยนแปลงครั้งยิ่งใหญ่เกิดขึ้น คือการตัดสินใจทำอะไรอย่างที่ใจคิดมาเป็นเวลา 5 ปี ได้เสียที รู้สึกเบา และโล่งสบายมากกว่าเมื่อ 5 ปีที่แล้ว อะไรๆ ที่เคยแบกรับไว้ด้วยคำว่าหน้าที่ มาวันนี้ไม่มีอีกแล้ว ปล่อยมือแล้วให้มันลอยขึ้นฟ้าไปหมดทุกสิ่ง

ขอโทษที่ไม่ได้ทำอะไรอย่างที่สัญญากับแม่ไว้ในใจ ผมทำได้แต่ไม่ทั้งหมด แต่คิดว่าทำดีที่สุดแล้วครับ มันได้เท่านี้จริงๆ มากกว่านี้ก็คงเหมือนการหลอกตัวเองไปเรื่อยๆ ตัวเราไม่สำคัญเท่าหลอกคนอื่นให้เขามีความสุข ทั้งๆ ที่ตัวเองนั่งอยู่บนความทุกข์

ความทุกข์ที่แม่เคยสอนไว้ว่าให้ละ ให้วางมันบ้าง ก็พยายามทำนะครับ แต่ทำได้เท่านี้แหล่ะ นับแต่นี้ก็ได้แต่หวังอย่างเดียวว่า หลังฝนคงมีความสดใสให้กับเราบ้าง เพราะว่าได้หลุดพ้นพันธะที่มันมัดตัวไปได้แล้ว จากนี้ก็คงเริ่มต้นนับหนึ่งใหม่ได้อย่างสบายใจเสียที

มีหรือไม่มีใครไม่ใช่เรื่องสำคัญแล้วล่ะ..

สุวรรณภูมิ 2552