พาพอดีไปเที่ยวเขาดินเมื่อวาน
อยากให้เขาได้เห็นขนาดของสัตว์จริงๆ ซึ่งมันต่างกับในหนังสือหลายร้อยเท่า
ออกจากบ้านก็มุ่งหน้าขึ้นทางด่วน (ขึ้นทำไม...)
สามต่อ ลงหน้าเขาเดิน (เสียเงินมันซะอย่างงั้น) แล้วก็เอารถเข้าไปจอดด้านหลัง
ติดกับฝั่งถนนพระราม 5 เดินลัดเลาะรอบบ่อน้ำ ไล่ดูสัตว์มาเรื่อยๆ จนมาถึงด่านยีราฟ หน้าประตูทางเข้า
ฝั่งถนน...อะไรซักอย่างนี่ล่ะ
ลูกคงไม่ได้ตื่นเต้นอะไรมากเท่าเรา ซึ่งความทรงจำในวัยเด็ก ผุดขึ้นมาอย่างชัดเจน
ในวันที่พ่อพาเรามายืนขอบบ่อฮิปโป เมื่อ 30 กว่าปีก่อน
จำได้ว่า พ่ออุ้มให้พ้นขอบบ่อ เพื่อให้เรามองลงไปยังฮิปโป ที่นอนอืดอยู่ในนั้น
กลัวว่าจะตกลงไป จนจับใจความคำพูดของพ่อไม่ได้ว่า พ่อบอกอะไรเรา
...ไม่ต้องกลัว พ่อจับไว้ไม่หล่นหรอก....
เสียงวันนั้นเมื่อ 30 กว่าปีผ่าน แจ่มชัดที่สุดในวันนี้
วันที่เราพาลูกมายืนขอบบ่อฮิปโปด้วยตัวเอง เสียงมันก้องและกังวานอยู่ในหู
สีหน้า และแววตา รวมทั้งความรู้สึกของพ่อ
ถูกถ่ายทอดออกมาจากตัวเรา
โดยที่ไม่ต้องการคำตอบอีกครั้ง ว่า
พ่อพูดว่ายังไง
ม.ค. 58
โอ๊ยยยย น้ำตาไหลเบย (╥﹏╥)
ตอบลบมีลูกแล้วก็เพิ่งจะรู้สึกถึงความเป็นพ่อเนอะ
ลบ