วิ่ง 10.3 กิโลเมตร

 

 

10.3 กิโล
ครั้งแรก

กูวิ่งทำไมวะเนี่ย
ยัง งง อยู่







เพิ่งรู้ว่า 10 กิโลเต็ม
มันเหนื่อยงี้ -"-
พ.ย. 58

พอดี ครบ 2 ขวบ 2 เดือน

พอดีครบ 2 ขวบ 2 เดือนละครับ
ลูกโตมาก เรารู้สึกว่า เด็กสองขวบนิดๆ
ทำอะไรได้ขนาดนี้ (เลยหรือเปล่าวะ)

พูดเก่ง วิ่งเก่ง ปีนเก่ง กิน(ไม่)เก่ง ต่อรองเก่ง
มีเล่ห์เหลี่ยม ไถจักรยานคล่อง
ฯลฯ

หรือสองขวบบ้านอื่นเขาเยอะกว่านี้
บ้านเราอาจจะน้อยก็ได้มั้ง
แต่เราเวียนหั้วเวียนหัวว่ะ 5555

พ.ย. 58

ถึงเวลาวางแก้ว

แดกเหล้ามาเกือบ 20 ปี
รวมเบียร์ด้วยนั่นแหละ แต่ไม่รวมไวน์นะ เพราะไม่กิน
เป็นครั้งแรกที่กินแล้วรู้สึก ไม่สบายตัวเอามาก (จริงๆ กินแล้วมันก็ลำบากทุกครั้งแหละ)

แต่มีครั้งนี้ที่ถึงกับล้มหมอนนอนเสื่อ
ต้องไปหาหมอซื้อยามาระงับอาการ วิงเวียน พะอืดพะอม ปวด
เมื่อยตัวไปสามวันเต็มๆ

ก่อนกินก็ปกติทุกอย่าง ไม่ได้กินเร็ว มูมมาม หรืออะไรยังไง
แถมกินก๋วยเตี๋ยวไปก่อนหน้าตั้ง 2 ชามเต็มๆ ท้องไม่ได้ว่างแน่นอน
แต่หลังจากที่กลับมา นอน ตื่นเช้า

เดี้ยงยาวไปอาทิตย์กว่า
ต้องปล่อยให้ลูกเล่นกับแม่สองคน
โดยที่ตัวเองนอนเป็นผักให้ลูกถามว่า ป๊ะป๊าเป็นยังไงมั่ง
หายหรือยัง ฯลฯ

คงได้เวลา พอ และ วาง แก้วเบียร์เหล้าแล้วล่ะครับ
ถามว่าอยากกินอีกมั้ยก็อยากนะ แต่คงน่าจะเป็นครั้งแรกที่
อาจจะอยู่ในวงเหล้าโดยที่มือเราถือแก้วน้ำธรรมดา
อะไรแบบนี้ก็เป็นได้ ของแปลกใหม่สำหรับเราอย่างนี้
น่าทดลองมาก

ต.ค. 58

แดกเหล้านี่ควร แดกให้สุขครับ ถ้าแดกแล้วทุกข์ น้ำเปล่า น้ำผลไม้เถอะ

พอดี ครบ 2 ขวบ 1 เดือน

พอดี สองขวบกว่าแล้วครับ
สองขวบกับอีก 1 เดือน
เร็วเนาะ ... ซักปีหน้า (ความจริงก็ตอนนี้)
เราสองคนคงคิดถึงเรื่องโรงเรียน
เพื่อส่งเขาไปสู่โลกเบี้ยวๆ ครับ

น่าจะเป็นโรงเรียนแถวบ้าน
ที่ไปรับ-ส่ง ได้ง่าย ถึงตัวลูกได้เร็วเมื่อเกิดอะไร
นี่เป็นข้อตกลงง่ายๆ ของบ้านเราครับ
ส่วนเรื่อง ร.ร.ทางเลือก หรือ ทางไม่เลือกนั่น

แม่เขาเตรียมไว้แล้ว (อีพ่อก็รู้ววว)
แต่ถ้า ร.ร.นั้นมันไกลอยู่สุดขอบฟ้า
ไปถึงลูกช้า เราก็ไม่เลือกนะ

เด็กวัยอย่างพอดี 2.1 ปี เนี่ย
ทำทุกอย่างคล้ายผู้ใหญ่มากครับ
เขาดูเราแล้วก็เอาไปทำเอง
เพียงแต่ มันไม่ค่อยสมบูรณ์
และมีอะไรแฝง เหมือนกับคนโตแบบเราๆ

เพราะเขาทำด้วยใจที่บริสุทธิ์
เหมือนกล่องว่างๆ ที่พร้อมใส่ทุกอย่างลงไปในนั้น
จะด้วยคนรอบข้างแสดงให้ดู หรือเขาเลือกเอง
ทุกสิ่งล้วนต้องคิดก่อนส่งให้ครับ

พ่อ กับ แม่ มีส่วนสำคัญ
ที่จะเขียนบันทึกชีวิตให้กับลูก
เริ่มต้นบทแรกก็ที่ครอบครัวนี่ล่ะครับ
จะมีแต่ตัวหนา บาง หรือเอียง
แม้กระทั่งขีดฆ่าแล้วเขียนใหม่

รวมไปถึงเขียนแบบส่งๆ ช่างๆ แม่งไป
เขียนเอาแต่ตัวเองเป็นหลักว่านี่ใช่
แล้วก็ยัดใส่สมองเด็ก ว่าเนี่ย ดี เชื่อสิลูก
เห็นมีเยอะไป อันนั้นก็ปล่อยครับ ชีวิตเขา
เราห้ามกันไม่ได้

แต่สำหรับคนที่ไม่เคยเห็น
ความสำคัญของครอบครัวเลย
จนวันนึง มามีเป็นของตัวเองอย่างผม
ครอบครัว แม่งโคตรสำคัญนะ
ถึงบ้านเรามันจะเล็กกะติ๊ดริด
และกากสุดๆ ก็ตาม (555555+)
ก็ยังได้พบความจริงข้อนึงที่ว่า

ในยามที่คิดอะไรไม่ออก
ตีบตันไปซะทุกสิ่ง ชีวิตบัดซบชิบหาย
ครอบครัวนี่ล่ะ เป็นพลังสำหรับ
ดันไปสู่ทางออกของชีวิต
ที่ทำให้เรายังคงยืนและมีแรงหายใจสู้ต่อไปได้
ห้องนอนของกู กับหมอนของเมียและลูก
พร้อมทั้งกำลังใจจากคนในบ้านนั้น
มันกอดแล้วอุ่นกว่าเงิน
ที่พยายามหาเข้ามานักหนา

ใช่ครับที่ว่าเงินมันพาเราไปได้
ทำให้เราอิ่มได้ ห่าอะไรก็ได้
นี่เป็นชีวิตจริงไม่อิงนิยายและเพ้อฝัน
อันนี้ยอมรับ

จะยากดี มีจน ครอบครัวทุกคน
ล้วนเป็นสิ่งที่สำคัญ
ในเวลาที่ทุกข์ใจ เราจะคิดถึงใคร...

เงิน หรือ คนในครอบครัว...ตอบให้ที
เพราะมันยังมีอีกอย่างนึง
ที่ต่อให้มีเงินมากมาย
ก็ซื้อด้วยตัวเองไม่ได้
นั่นคือ โลง ครับ
แม่งโคตรจริง

จงรักและภูมิใจในครอบครัวของทุกคน
ไว้นะครับ กว่าจะสร้างน่ะยากแทบตาย
ลบทิ้งมันง่ายแป๊บเดียว
จากคนที่เคยทำระยำแบบนั้น
มาครึ่งชีวิต

รักนะ / แดง ไบเล่ย์
อดีตไบค์เกอร์ ที่เผลอไปมีลูก
ต.ค. ๕๘

เราเลือกได้

มัวแต่ยุ่งเรื่องลูก
เรื่องวิ่ง เรื่องปั่นจักรยาน
จนลืมอัพบล็อคตัวเอง
นึกขึ้นได้อีกทีแม่งเกือบหมดเดือนกันยาแล้ว
55555++ เวลามึงเดินเร็วไปมั้ย

สุดท้ายคือ
หมดมุขจะเขียนครับ
คือช่วงนี้ ... ช่วงปีนี้ละกัน
ใช้เวลา (เสาร์-อาทิตย์) หมดไปกับการเลี้ยงพอดี
พาลูกไปนู่นนี่ ตามตำราการเลี้ยงของเรา
ที่กำหนดมั่วๆ ขึ้นมาเอง

ส่วนวันจันทร์-ศุกร์ นี่หมดไปกับการ ปั่น กับ วิ่ง ครับ
คือนึกไปนึกมาว่า - นี่กูมาเอาจริงกับไอ้เรื่องดีๆ แบบนี้
ตั้งแต่เมื่อไหร่วะ พิมพ์มาถึงตรงนี้ แม่งเข้าปีที่ 3 กว่าแล้วนะ ทำเป็นเล่น
ที่หันมาดูแลตัวเองหลังจากเริ่มคิดมีลูก

ซึ่งรู้สึกว่า - กูคิดถูกว่ะ

ส่วนใครจะบอกว่า ทำไปไม่เห็นจะมีอะไร
คนเรา เจ็บ ป่วย ตาย เหมือนกันถ้ามันถึงเวลา
อันนั้นตัวใครตัวมันครับ ห้ามให้คิดไม่ได้
แต่เราเลือกได้ เลือกที่จะทำให้ตัวเองได้ ไม่ว่าอะไรในทุกๆ เรื่อง

3 รูปข้างบน ถ่ายมาเมื่อไม่กี่วันนี้แหละ
รูปแรกคือตอนวิ่ง รูปที่สองเป็นตอนปั่น
สุดท้ายคือรูปรถติด

สองปีที่ผ่านมานี้ เราเลือก 2 ภาพบน มาแทรกในชีวิตนะ
หลังจากที่ภาพสุดท้ายนี่เห็นจนชินตา ซึ่งทุกคนก็น่าจะเป็น
คือ ตื่นนอน รถติด ไปทำงาน กินข้าว ทำงาน กลับบ้าน รถติดๆๆๆๆๆๆๆ
วนๆ กันอยู่ยังงี้ล่ะ มันเกิดขึ้นซะจน
ทุกคนแม่งลืม - เลือกออกกำลังกายให้ตัวเองว่ะ
(ตะก่อนเราก็ลืม) เผลอๆ หลายคนยังเพิ่ม
การแดกและดื่ม เข้าไปช่วงค่ำยันสว่างอีก
(ตะก่อนกูก็เป๊นนน) และทำมาหมดแหละ
แต่ปีนี้เรา 38 แล้ว - เราเลือกแค่อีกอย่างครับ
คือ เลือกที่จะ ออกกำลังกาย บ้าง ...

ให้มันแทรกเข้ามาในชีวิต เหมือน 2 ภาพบนบ้าง
ฟ้ากว้างๆ สนามกว้างๆ เมฆแสนปุย
มันสวยจะตาย เห็นไหม

เลือกได้เลยตามใจใครจะชอบ
มาชี้เป้าให้แล้วนะ

รักนะ / กันยา 58

ขอบคุณโอกาส :)

 ไม่ได้เข้ามาเขียน Blog ซะนาน มัวแต่ ปั่นจักรยาน วิ่ง และขายขนมจนเพลิน
(ดูเป็นคนมีกิจกรรมเยอะมาก 55) เอาตรงๆ คือ ชีวิตกำลังไม่ว่างครับ
- ไม่ว่าง...เลี้ยงลูก
- ไม่ว่าง...ปั่นจักรยาน
- ไม่ว่าง...วิ่ง
- ไม่ว่าง...ขายขนม

4 ข้อไม่ว่างเนี่ย ผมบอกกับเพื่อนทุกๆ คนที่มาชวนไปเที่ยวไหนต่อไหน ว่าชีวิตกูตอนนี้ เป็นงี้นะ
พอเอาทุกข้อมารวมกัน มันก็เลยกลายเป็น .... ไม่ว่างที่จะมาเขียน Blog ด้วยงะ (คืออ้างน่ะแหละ)

เมื่อก่อน ชีวิตว่างมาก ว่างจนมีเรื่องให้คิดเรื่องเดียว แล้วก็คิดอยู่นาน พาลคิดจับจดมันอยู่นั่นล่ะ
คิดแล้วก็ไม่ตก ดันกลายเป็นปัญหาซะฉิบ แต่เดี๋ยวนี้มันวุ่นเสียจนหมดเรื่องที่จะคิดสำหรับตัวเอง
กลายมาเป็นต้องคิดเรื่องอื่น เพื่อคนอื่นบ้าง (ก็ดี) นะ

เราถูกชักชวนจากพี่ฝน และพี่กานต์ เจ้าของสถานที่ The 66 Cottage สุขุมวิท 66
ให้มาขายที่ธนาคารแห่งประเทศไทย สำนักงานใหญ่ พระราม 8
เป็นครั้งที่ 2 ครับ หลังจากที่ครั้งแรกมาแบบไม่รู้ว่า จะต้องเอาขนมอะไรมาขายดี
เพื่อให้มันตรงกับ กลุ่มเป้าหมายหลักของที่นี่

การกลับมารอบที่สองนี้ เรากะกำลังพลมารบเพื่อการนี้โดยเฉพาะครับ (กะว่าหมัดเดียวน็อค)
มันเกือบจะไม่เป็นไปดังคาด ถ้าเราใตร่ตรองความคิดจากประสบการณ์ครั้งแรกผิด
แต่เพราะว่าเรามั่นใจครับ ว่าเราคิดไม่ผิดแน่ๆๆๆๆๆๆๆๆ

การขายครั้งที่สองนี่มันก็เลย - หมดเรียบวุธ ตั้งแต่ยังไม่บ่ายโมง แบบโคตรมันส์

ขนม 90 กว่ากล่อง ที่เราแบกมาจากบ้าน ค่อยๆ ถูกลูกค้ารุมซื้อกันมือเป็นระวิง ชนิดที่เราสามคนก็ยืนงงอยู่ว่าเกิดอะไรขึ้น ลูกค้าถึงได้แย่งกันซื้อแบบนี้ รวมไปถึงมะกรูดหมักผมของแม่ ที่เราแอบจิ๊กมาด้วยนะ หมดราบคาบเช่นกัน เป็นบ้านเราบ้านเดียวครับ ที่นั่งจิ้มมือถือเล่น ก่อนหมดเวลาการขายที่ ธปท. ซะอีก เรากลับบ้านกันมาอย่าง งงๆ พร้อม Topic คุยกันสองคนก่อนนอน

จริงๆ แล้ว อยากเขียนอะไรให้มันดูเยอะ เผื่อคนอ่านแล้วดูมีสตอรี่มากกว่านี้นะ
เพราะเรื่องราวการขายขนมที่ผ่านมา มันส์มาก แต่คิดไม่ออกจริงๆ ได้แค่อยากบอกว่า
ขอบคุณทุกคนที่มีส่วนเกี่ยวข้อง ดังนี้ครับ (เป็นทางการเชียวมึง 55)

- ขอบคุณบ้าน มีฮา ที่ชวนเราไปนั่งขายที่สุขุมวิทครั้งแรก
- ผมเคยบอกไว้เสมอว่า ผมมีเพื่อนดีอยู่มาก
- และการมีเพื่อนดี มันทำให้มีสิ่งที่ดีตามมาครับ :)
- ขอบคุณพี่ฝน พี่กานต์ ที่มอบ "โอกาส" และ "เปิดโลก" ใบใหม่ให้กับครอบครัวเราครับ
- เพราะคำว่า "โอกาส" สำคัญมาก ทั้งผู้ให้และผู้รับ
- ขอบคุณ The 66 Cottage พื้นที่สีเขียว เพิ่งจะเคยมา สุขุมวิท ก็เพราะมาขายของนี่ล่ะครับ
- ปกติ สุขุมวิท เป็นดินแดนที่ผมไม่เคยมาแบบจริงจัง เพราะรู้สึกว่าแถวนี้ไฮโซ
- ความจริงส่วนนึงนั่นก็ใช่นะครับ สถานที่ ผู้คน ข้าวของ ฯลฯ ดูต่างจากเรามากมาย
- แต่ที่มากกว่านั้นคือ เรื่องราว ของเวิ้งท้ายซอย 66 แห่งนี้
- มีที่มา มีพล็อตเรื่อง เต็มไปด้วยคุณค่าทุกอย่าง
- แบบที่เราประทับใจทุกครั้ง ที่เอาขนมมาขาย รวมทั้งพาลูกชายมาวิ่งเล่น อิอิ
- ขอบคุณที่ผมตัดสินใจมีลูก
- เพราะลูกทำให้ผมได้เริ่มพยายามในหลายเรื่อง
- พยายามแข็งแรง
- พยายามออกกำลังกาย
- พยายามหาประสบการณ์ชีวิตให้เขา
- ขอบคุณครอบครัวที่ทำให้เรามี โอกาส ได้ตัดสินใจ

ไม่งั้นป่านนี้ ผมคงอ้วนดำนอนเกาหำอยู่บนที่นอน
มีคนบีบตีนให้อย่างเพลิดเพลิน แล้วชีวิตก็ไม่ได้เจออะไรแบบนี้เป็นแน่
แล้วจะขอบคุณอะไรอีกดีวะ

ขอบคุณ โอกาส ที่ทุกคนได้มอบให้
เราจะรักษา โอกาส ดีดี อย่างนี้ไว้
และสัญญาว่า จะตั้งใจทำขนมให้อร่อย
ตลอดทุกครั้ง ให้สมกับที่ลูกค้าทุกคน
รักขนมหวานที่บ้านเราทำ

ขอบคุณจริงๆ ครับ

ขนมหวานบ้านคุณหญิง
ส.ค. 58

จนวันนึงเราก็มาวิ่ง

ใครจะไปคาดคิด ว่าวันนึง
คนที่เคยกินเหล้า สูบบุหรี่ เที่ยว และไม่สนใจดูแลตัวเอง
จะมาปั่นจักรยาน จากบ้านมาทำงาน
ไปกลับร่วม 100 กิโลเมตร

...เพื่อห่าอะไรก็ไม่รู้ 55

นั่นเป็นเรื่องที่ยังพอเดาออก
ว่า มันหมดของที่จะเล่น หลังจากมีลูก

แต่

วิ่งนี่สิ...

จนถึงวันนี้ก็วิ่งไปหลายกิโลแล้วครับ
คือวิ่งจริงจัง จริงจังกับการวิ่ง
วิธีการวิ่ง อุปกรณ์การวิ่งนะ
ไม่ใช่วิ่งส่งๆ ไป

ทุกอาทิตย์จะตื่นเช้า
จากตี 5 ทำธุระเสร็จก็ออกจากบ้าน
มุ่งตรงถึงที่ทำงาน 7 โมงเช้า
แล้วก็เริ่มวิ่งรอบภายในเอแบคครับ
ด้วยรองเท้า Vibram  FiveFingers Bikila Evo

รอบนึงก็ราว 2.5 กิโลเมตร
วันนึงวิ่ง 1-2 รอบ (ก็ขี้แตกแล้ว)
ตอนนี้เจ็บขาเป็นบางจุด
แต่คิดว่า วิ่งไปเรื่อยน่าจะหาย
ตามตำรา BAREFOOT ว่าไว้

อะไรทำให้คิดที่จะวิ่ง
...คือวิ่งเนี่ย มันง่าย...
ใส่หรือไม่ใส่รองเท้าก็วิ่งได้
งั้นวิ่งแม่งเลยละกัน (ขายรองเท้าไปละ 1 คู่)

ปลายทางคืออะไรนี่ไม่อยากจะคิด
แต่ใกล้แค่ตาเห็นนี่คือ
อยากวิ่งติดต่อกันให้ได้ 5-10 กิโลเมตรดูก่อน
น่าจะเป็นระยะแบบฝึกหัดที่เหมาะสม
และดูท้าทายกับชีวิตช่วงปลาย 30 ดีนะ

บางทีก็รู้สึกว่า เราเสียเวลากับการอยู่เฉยๆ
มานานเกิน 10 ปี ไปเพื่ออะไรกัน

สู้ออกกำลังกายให้เหงื่อมันออกตอนที่ยังมีพลัง
พออายุเยอะๆ จะได้มีแรงทำอะไรได้อีก
ดีกว่าต้องไปนอนให้หมอแทงสายน้ำเกลือเข้าตูดเป็นไหนๆ

ถ้าถามว่าวิ่งแล้วได้อะไร นี่ตอบยังไม่ได้
แต่ถามว่าวิ่งแล้วสนุกมั้ย
ตอบทันทีว่า เหนื่อยชิบหายครับ
และคิดว่า มันเป็นการเหนื่อยที่
คุ้มค่า ในอนาคต แน่ๆ
เชื่อสิ :)

ก.ค. 58
มาวิ่งกันเห้อะ

Vibram Fivefingers BIKILA EVO

ลองใส่ Vibram Fivefingers รุ่น Bikila Evo วิ่ง
ครั้งแรกที่สัมผัสมันคือ เบา และ บางมากครับ
ลองใส่ดู ยากนิดหน่อย เพราะเราไม่ชิ้นกับรองเท้า 5 นิ้ว
จำต้องขยับนิ้วยุ๊กยิ๊กๆๆ ก่อนที่จะดันเท้าเข้าไป
เพื่อให้ใส่ง่ายขึ้น

เริ่มวิ่ง เบาเหมือนวิ่งเท้าเปล่า แต่มียางใต้ฝ่าเท้ามากันของแหลมทิ่มเอา
ถือว่าทำให้การวิ่ง สบายใจขึ้นมา 50% ถ้าเทียบกับถอดรองเท้าวิ่ง
เพราะถนนในเมืองไทย - เหี้ยจะตายครับ (รวมถึงที่ทำงานด้วย)
ใครจะไปรู้ได้ว่า วิ่งไปดีดี อาจจะโดนไม้เสียบลูกชิ้นแทงโด่ ปักคาเท้า

วิ่งไปเรื่อยๆ ทำความคุ้นเคยกับรองเท้า
ด้วยการลง หน้าเท้า ก่อนที่ส้นเท้าจะแตะพื้นแว้บนึง
แล้วดึงขาวิ่งต่อ

เจ็บข้อเท้า ด้านนอก เอ็นตึงนิดหน่อย
แต่คิดว่าน่าจะเป็นผลข้างเคียงของการใช้ร่างกายวิ่งจริงๆ
โดยที่ไม่พึ่งการ Support ของรองเท้า

น่าสนุกนะ เพราะหลังจากอาบน้ำแล้ว
ขาสองข้างมันก็ยังปกติดีอยู่
ดีกว่าตอนวิ่งเท้าเปล่าแรกๆ เยอะ

จะพยายามวิ่งต่อไป แบบไม่รีบ
เป้าหมายมี แต่คงถึงช้าหน่อย
ไม่เป็นไรหรอก

ก.ค. 58

วิ่งตีนเปล่า

Barefoot Running

----------------------------------------------

ทดลองออกกำลังกาย
ด้วยการวิ่ง โดยการ
ใส่รองเท้าวิ่งได้แว้บนึง
รู้สึกว่า - รองเท้ามันดีมาก

คือวิ่ง 5.6 กิโลเมตร
โดยใส่รองเท้าวิ่งแบบไม่เมื่อย
หรืออยากเลิกวิ่ง
มันเบา และ บาง
มากซะจน
----------------------------------------------
(คิดในใจ )
ถ้าไม่ใส่รองเท้าวิ่ง
มันก็น่าจะคล้ายกัน ... รึเปล่าวะ
(แต่มือเคาะหาข้อมูลในกูเกิ้ล)
----------------------------------------------
เจอคำกล่าวจากครูท่านนึงว่า
เวลาวิ่ง ถ้ามันสนุก
มันจะหยุดวิ่งไม่ได้
(เหี้ย โคตรน่าลอง)

ตอนนี้
เรายังไม่ถึงขั้นนั้น แค่เริ่มต้นวิ่ง
เพียงแต่รู้สึกว่า เวลาใส่รองเท้า
ถ้ามันจะเบาและบาง
แถมไม่ได้รู้สึกอะไร
กับการสะเทือนเลยซักนิด
สู้ถอดมันออกไป
แล้ววิ่งตีนเปล่า

หรือ หารองเท้า
ที่ใช้กับตีนเปล่า
น่าจะดีกว่า
เพราะธรรมชาติการวิ่งของมนุษย์
เกิดมาจากเท้าเปล่า

รองเท้าที่ซัพพอร์ทต่างๆ
มันถึงตามมาทีหลัง

แต่ใครจะใส่รองเท้าวิ่ง
ก็ไม่ใช่เรื่องแปลก
มันเป็นความชอบของแต่ละคน
ซึ่งการวิ่งตีนเปล่า มันเป็นอีกทาง
ที่บางคนเลือกกัน
----------------------------------------------
คุณภรรยาไม่บ่นซักคำ
หลังจากรู้ว่าเราเปลี่ยนรองเท้าวิ่ง
เป็นอีกประเภท (อย่างเร็ว)
เพียงแต่บอกว่า ต้องศึกษาให้ดี
เอาให้รู้แน่ว่า ใช่ หรือ ไม่ใช่
สิ่งที่ตัวเองชอบ
----------------------------------------------
ได้ฟังคำพูดแบบนี้
กูวิ่งลืมตีนครับ

ตอนนี้รู้ว่า วิ่งแบบนี้ มันใช่
แต่ไม่รู้จะชอบหรือไม่
ขอวิ่งไปเรื่อยๆ ก่อนนะ

แต่รองเท้าเค้าสั่งไปแล้วล่ะ
เหิ้วว~

มิ.ย.58
สนุกง่ะ // มาออกกำลังกายกัน

วานนี้วิ่ง วันนี้ปั่น

"....เอาชนะคนอื่นง่ายมาก เอาชนะตัวเองนี่ยากโคตร..."

การได้ออกกำลังกายแล้วนั้น
ไม่ยากเท่ากับ

การคิดที่จะ เริ่มออกกำลังกาย 

เมื่อใดที่สลัดตัวขี้เกียจออกไปได้ 

เมื่อนั้นคุณจะมีเวลาในชีวิตเพิ่มมากขึ้น 

เพื่อสร้างประโยชน์ให้กับร่างกาย

ถือเป็นการเอาชนะตัวเองได้ ซึ่ง

แม่ง...ยากอย่างเหี้ย ครับ 

(แต่เค้าทำได้ทำล๊าววว วว~)  =^_^=

ทั้งเริ่มปั่น และเริ่มวิ่ง

ซึ่ง เกิดมาในชีวิต
ก็ไม่เคยคิดที่จะทำไอ้สองสิ่งนี้

แต่พอได้ทำ 
เสื้อกกกกมาทำพร้อมๆ กัน

555555+

กายออกกำลังกาย 
ไม่ได้ทำให้เราตายยากขึ้นครับ

หนำซ้ำเรายังไม่มีวันล่วงรู้อีกเช่นเดิม
ว่าจะตายเมื่อไหร่

แต่ถ้าใช้ชีวิตแบบอยู่ไปวันๆ 
ไม่ดูแลรักษาตัวเอง

พอเจ็บป่วยแล้วเราเรียกสุขภาพ
คืนมาไม่ได้นะ 

ถึงวันนั้นไม่รู้ว่าจะใช้คำว่า สาย 
หรือคำว่าอะไรถึงจะดี

ออกกำลังกายนี่ไม่ต้องจริงจังมาก
ถึงขนาด ทำอาทิตย์ละ 7 วันก็ได้ครับ
(คือใครทำได้นี่ก็ดีนะ โหดสัส)

เพียงแค่แกว่งมือ 
หรือทำกิจกรรมอื่นๆ
นอกเหนือจากกิจวัตรประจำวัน

เป็นระยะเวลานานพอสมควร
ที่จะสามารถรีดเหงื่อออกมาได้

เท่านั้นก็เรียกว่า ออกกำลังกาย 
แล้วล่ะครับ

ส่วนความยากของมัน
ไม่ได้อยู่ที่ ขั้นตอน 

หรือ ประเภทของการออกกำลังกายครับ

แต่มันอยู่ที่ 

... เมื่อไหร่จะเริ่ม  ... ??

ทุกคนมีเวลาเท่ากันหมด

อยู่ที่ว่าใครเริ่มก่อน
คนนั้นก็ได้สนุกก่อน

เท่านั้นแหละนะ

ทุกวันนี้สนุกมาก
ปั่นจักรยานวันนึง วิ่งวันนึง
เหลือว่ายน้ำที่ยังลังเล
ถ้าทำได้ครบ เดี๋ยวลงแข่งไตรกีฬาแม่งซะนี่

รักนะ / แดง ไบเลย์ อาร์มสตรอง

ปล. อยากกินเหล้าเบียร์ เหมือนกันนะ แต่ช่วงนี้ไม่ว่าง เอาไว้ว่างๆ ค่อยกิน