สังขละบุรีที่รัก

ธันวาคม 2552
มกราคม 2553

สังขละบุรี

มุมเล็กๆ ของฉันในคืนวันคริสต์มาส

Christmas 2009 ปีนี้ที่แปดริ้ว จัดที่หน้าโรงพยาบาลเมือง ริมแม่น้ำบางปะกงครับ ไปเก็บภาพมาเมื่อวาน (27 พย 52) คนเยอะมากทั้งลูกเด็กเล็กแดง วัยรุ่นที่มากันเป็นกลุ่ม มาแบบเดี่ยว หรือแบบแพ็คคู่ แบกกล้องกับขาตั้งออกจากบ้าน เพื่อไปเก็บภาพจากบนสะพานและในงาน ได้มานิดหน่อยตามแบบของเรา มืดๆ ดำๆ ทะมึนๆ ด้วยฉากหลังในคืนวันที่ไม่มีดาว

เห็นว่าไอ้ต้นมะเขือยักษ์ไฟเยอะๆ นี่ ราคาต้นละหกแสนบาทเชียวนะ เพื่อนมมันบอกมาอีกที ซึ่งก็โอเคนั่นแหละกับเงินหกแสนถ้ามันแลกมากับรอยยิ้มและเสียงหัวเราะของคนที่มาร่วมงาน...เท่าไหร่ก็คุ้ม

ชั่วโมงนึงกับคืน Christmas ของปีนี้ ยาวกว่าปีที่แล้วนิดหน่อย
แต่คงเหมือนๆ เดิมกับปีที่แล้วก็คือคงต้องอวยพร (ให้ใครดีวะ)
สุขสันต์วัน Christmas ครับ...

ไม่ช้าไปหรอก รับเอาไว้เหอะ
ฉะเชิงเทรา 2552

ปีใหม่...ทำอะไรให้ตัวเอง?

ที่เห็นนี่ไม่ใช่เครื่องมือขุดถนนนะครับ แต่มันคือเครื่องมือทำฟัน...ย้ำว่าเครื่องมือทำฟันจริงๆ ซึ่งถ้าดูกันแบบผิวเผินแล้ว หน้าตามันกระเดียดไปทางเครื่องประหารชีวิตเสียมากกว่า -_-' เรื่องมีอยู่ว่าในช่องปากของผมมี หินปูน ค่อนข้างเยอะ (ที่จริงต้องใช้คำว่า โคตรเยอะ ถึงจะถูก) สะสมและหมักหมมด้วยความขี้เกียจที่จะเดินทางไปร้านทำฟัน เพื่อให้หมอแงะปากมาเป็นเวลานานนับสิบปี จริงๆ นะ... สิบปี!!! มันก็เลยส่งผลทำให้เหงือกและฟันของผม อุดมไปด้วยหินปูนและจุลินทรีย์ ที่ไม่เป็นประโยชน์ต่อร่างกายกูเลย

จนถึงเวลาที่ทนไม่ได้ (หมายถึงคนใกล้ตัว) เขาทนไม่ไหว ก็เลยไล่ให้ไปกำจัดหินปูนอันน่ารังเกียจนี้ทิ้งไปซะโดยด่วน (นะโว้ย) ผมก็เลยจำต้องก้มหน้าก้มตา เดินดุ่ยๆ เข้าแดนประหารไปเมื่อวานครับ ส่วนเรื่องราวอันสยดสยองภายในคลีนิคของคุณหมอแว่นแสนน่ารัก กับเครื่องมือทุกชนิดที่เอามาถ่างและแงะปากผมในระยะเวลาหนึ่งชั่วโมงนั้น อย่าไปพูดถึง ขออนุญาตละไว้ในที่นี้แล้วกันนะครับ เพราะว่ายังเสียวว่าบกับเสียงของเครื่องขูดหินปูนอยู่ที่มันวิ่งเล่นอยู่ในปากของผมไม่หาย

เอ้า..แต่ผลที่ได้ออกมา เป็นที่น่าพอใจสำหรับทุกฝ่ายยิ่งนัก รวมทั้งตัวผมเองด้วย สุขภาพปากถูกขุดขึ้นมาจากหลุม รดน้ำแล้วพรวนดินใหม่ สวยงามชวนมองเสียจริงๆ ขอบคุณทุกฝ่ายที่ให้การสนับสนุนและเป็นห่วงในสุขภาพช่องปากของผมเป็นอย่างมากครับ ปุ๋ยดีใจจริงๆ ฮ่ะที่มีวันนี้

นี่ก็ใกล้ปีใหม่แล้ว เลือกทำอะไรให้ตัวเองกันมั่งหรือยัง? หากว่ายัง
ก็เลือกทำอะไรให้คนอื่นไปก่อนละกัน เพื่อคนที่เรารักและรักเรา
แล้วก็ เพื่อสุขภาพช่องปากอันดีของเราด้วยนะจ๊ะ

ปล. วันที่ 5 ธันวา มีนัดกับหมอด้วยล่ะ แต่ไม่ได้นัดกินข้าวนะ นัดไปอุดฟัน -_-''
ปลล. นี่ถ้าไม่มีคนไล่ไปทำ ผมก็ไม่ไปหรอกครับ ยอมตายดีกว่าไปหาหมอฟัน -_-'''''
ปลลล. ผู้ช่วยพยาบาลทักผมตอนจ่ายเงินว่า ทางร้านรอพี่อยู่คนเดียวนี่ล่ะค่ะ เพราะว่าครอบครัวพี่เขามาทำกันหมดแล้ว เหลือก็แต่พี่นั่นแหล่ะยังไม่มาซักที วันนี้ดีใจจริงๆ ที่เจอตัวเป็นๆ ... (จะปลื้มดีมั้ยวะกู) -_-''''

life is free

ชีวิตมันฟรี เมื่ออยู่คนเดียว
ชีวิตมันดี เมื่อมีคนอยู่ข้างๆ

บางครั้ง
การอยู่หลังสุด โดยไม่มีคนให้กังวล
มันสบายใจเพราะไม่มีห่วง

บางที
การอยู่หลังสุด และมองไปข้างหน้า
ในที่ๆ มีเพื่อนอยู่
มันอุ่นใจเพราะมีคนร่วมทาง

แต่หลายคราว มันก็เหงาจับใจ
แม่ฮ่องสอน - แม่สะเรียง
2552

ขอบคุณความฝัน ที่ทำให้ฉันได้บิน

1 ปีเต็มกับความฝันที่จะบินไปกับสิ่งที่คิดไว้ ได้ทำแล้ว ได้ไปในที่ๆ คิดแล้ว ณ วันนี้คงถึงเวลาที่จะวาง จะชั่วคราวหรือตลอดไปก็ไม่แน่ใจ แต่มันถึงเวลาแล้วจริงๆ ดีใจที่สุดที่ได้ทำอย่างที่คิด และไม่คิดว่าจะได้ทำอะไรเยอะขนาดนี้มาก่อน วันต่อไปข้างหน้าก็ไม่รู้จะมีโอกาสได้ทำแบบนี้อีกครั้งหรือเปล่า...

แต่ขอบคุณความฝัน และเต็มใจทิ้งความสุขไว้ข้างหลัง
ขอบคุณที่ทำให้ฉันนั้นได้บิน

ฮาร์เลย์ เดวิดสัน
2551-2552
ขอบคุณอีกครั้ง
:)

เช้าวันใหม่

สวัสดีเดือนธันวา หน้าหนาวที่กำลังจะข้ามปีครับ (เหมือนเดิมคือกูสวัสดีใครวะ) เดือนนี้เจอสิ่งที่คาดคิดและไม่ได้คาดคิดหลายเรื่อง บางเรื่องที่คิดไว้ ก็ไม่ได้ทำอย่างที่ใจต้องการ บางเรื่องที่ไม่ได้คิดไว้ กลับได้ทำอย่างที่ใจต้องการ แต่ทุกอย่างมีเหตุผลและมีที่มาเสมอ

กำลังจะข้ามปี 2552 แล้ว
ขอให้ทุกอย่างที่เลือนลาง กลับสว่างสดใส
เหมือนฟ้าวันใหม่ที่แม่ฮ่องสอนแบบนี้ก็พอ

แม่ฮ่องสอน
4 ธ.ค. 52

แยมสะโลว

คิดถึงแยมจัง...
ปล. เจ้าของบล๊อกมันรั่วน่ะครับ อยู่ดีๆ ก็บ่นคิดถึงหมาแม่งซะยังงั้น

พฤศจิกายน 2552
อัสสัมชัญ บางนา

it's me :)

เคยบอกไว้ว่า ไม่ล่ะ...
เคยบอกไว้ว่า แค่นี้ล่ะพอ...
เคยบอกไว้ว่า ไม่เห็นจะต้อง...



ลืมๆ ไปซะครับไอ้คำพวกนั้นที่เคยลงใน blog
คันที่ 7 ในรอบ 1 ปีกว่าๆ
อนุญาตให้ถุยน้ำลายรดได้ไม่ว่ากัน

นี่ล่ะกรู แสรดดด 555+

เลือนลางและห่างไกล

แค่หวังไว้ซักวัน เท่านั้น ว่ามันคงชัดเจน
สว่าง และสดใสอย่างที่ใจคิดไว้
เพราะไม่มีเหตุผลอะไร ที่จะไม่ทำตาม
ในสิ่งที่มันเป็นเรื่องดีๆ

ทำเพื่อตัวเองเป็นเรื่องที่ดี...
แต่คงเป็นสิ่งที่ไม่มีความสุข
ถ้าไม่มีคนอยู่ข้างๆ ให้อุ่นใจ
มันเลือนลาง

และห่างไกลเข้าไปทุกที

พฤศจิกายน 2552

พฤศจิกาหน้าอะไรวะ

เปิดเทอมมาได้เกือบสองอาทิตย์ พี่ฝนเริ่มมีทีท่าว่าจะยอมหลีกทางให้กับน้องหนาวแต่โดยดี เช้าวันอากาศสดใส หมอกบางๆ เริ่มปกคลุมทั้งสองฝั่งท้องนาที่บางบ่อ ซึ่งเป็นเส้นทางที่เราใช้ในการขับรถมาทำงาน วันนี้อากาศดี (3 พย. 52) คิดไว้แต่เมื่อวานว่า หากตอนเช้าลมหนาวเข้าบ้านเมื่อไหร่ ได้เจอกรูกับไดน่าแน่นอน

แล้วก็เป็นดังที่หวังและตั้งใจไว้ เลยคว้าหมวกกันน๊อคและปลอกแขน กระโดดขึ้นหลังหมา...(ฮามั้ย)...ไม่ฮา งั้นขึ้นหลังไดน่าแล้วรีบบิดออกมาจากบ้านทันที เป็นการต้อนรับหน้าหนาวแบบทันควันไม่ให้มันตั้งตัว อากาศตอนเช้าเย็นสบายไร้มลภาวะเป็นพิษ

ขี่เรื่อยๆ ชิวๆ แบบแอ๊กๆ มาตลอดทาง ขี่มอเตอร์ไซค์หน้าหนาวนี่ใครไม่ลองก็คงไม่เข้าใจ ว่ามันสดชื่นและสนุกขนาดไหน ตัดสิบแปดล้อไปซักอย่างแล้วถนนเส้นคลองสวน-ลาดกระบังจะเป็นถนนที่น่าขี่มาก เพราะสองข้างทางมีแต่ท้องนาและบ่อปลา พาให้ใจระทวยย้วยอย่างยิ่ง

ทำงานด้วยความแฮปปี้จนกระทั่ง
สองโมงครึ่ง...
สามโมงครึ่ง...
สี่โมงครึ่ง...
ห้าโมงครึ่ง...

จุดจบของพฤศจิกา หน้าอะไรวะ ก็เป็นเช่นในภาพ
ฮ่วย... -_-'

เพียงไม่กี่เปอร์เซนต์ของความเป็นไปได้

ถึงแม้วันนี้เราจะเดินไปด้วยกัน แต่ก็มันคงเป็นเพียงไม่กี่เปอร์เซนต์ของความเป็นไปได้ในชีวิตจริง เพราะด้วยเงื่อนไขและหลายเหตุผล ที่บางครั้งก็มีเพียงเราที่เข้าใจ ในความเป็นไปได้ที่ดูเหมือนจะเลือนลาง กลับไม่ได้ทำให้หมดหวังหรือถอยหลังกลับแต่อย่่างใด ในทางกลับกัน ยิ่งรู้สึกว่าอบอุ่นหัวใจจนบอกไม่ถูก

เพราะบางครั้ง เพียงเท่านี้ก็ดีเกินพอสำหรับคนหนึ่งคนที่จะได้รับ แค่เพียงหวังจะได้เห็นร้อยยิ้มและเสียงหัวเราะจากคนที่อยู่ตรงหน้าเท่านั้นก็พอ การได้หรือไม่ได้อยู่ด้วยกัน ณ วันนี้ไม่ใช่เรื่องที่สำคัญเท่ากับการที่มองเห็นคนข้างหน้าเรามีความสุข

เพราะถึงแม้เราจะไม่ได้เดินไปด้วยกัน แต่มันก็คงเป็นเพียงไม่กี่เปอร์เซนต์ ที่มีความสุขเกินพอแล้ว

สนามหลวง
พ.ย. 2552