วัคซีน บาดทะยัก เข็มที่ 1

เสาร์-อาทิตย์นี้ ใช้เวลาไปกับการ นอน มากทั้งสองวัน

ช่วงบ่ายวันเสาร์ พาหญิงไปพบหมอตามใบนัด ครั้งที่ 2 เพื่อฉีดวัคซีนบาดทะยักให้กับอุ่นใจ ครั้งแรก

ตกเย็น พาคนท้องไปเดินเล่นที่ iKEA บางนา เพื่อไปหา มีฮา 

เห็นนังหนูคนนี้ ตั้งแต่อยู่ในท้องแม่ฉิง จนตอนนี้มีฮาอายุ 1 ขวบ 5 เดือน เดินได้ พูดได้ เยอะแล้ว

ดีใจที่ได้ตามติดชีวิตของนังหนูหน้าหมวยคนนึง ที่ไม่รู้ไปถูกชะตามันตอนไหน ถึงได้ซื้ออะไรต่ออะไร

เอาไปให้จนออกนอกหน้าซะแบบนั้น 55 

บ่ายวันอาทิตย์ เอานาฬิกาไปแฟชั่น เพื่อเปลี่ยนสายที่มันขาด หมดอายุการใช้งานแล้ว

เป็นของหนึ่งสิ่งที่ติดอยู่กับตัวมานาน ใช้อย่างคุ้มราคา และถ้ามันยังคงไม่หยุดเดิน ก็คงจะใช้มันต่อไป

ขากลับแวะซื้อผักจากบิ๊กซีในแฟชั่น กลับมาทำกับข้าวกินเอง ก็อร่อยสะใจไปอีกแบบ

เป็นเสาร์-อาทิตย์ที่ ไม่มีกิจกรรมใดๆ ไกลบ้าน แต่ก็เพลินดี

มีนาคม 2556

ดีของเขา ไม่เหมือน ดีของเรา

อาทิตย์ที่ผ่านมา - มีเหตุต้องให้เป็นพลร่มโดดงานครึ่งวัน เพราะคุณนายประหยัดแอบงอแง
วันก่อนหน้านั้น สตาร์ทรถทำงานช่วงเช้า มีอาการรอบเครื่องค่อยๆ ขึ้นอย่างช้าๆ นี่ก็เอะใจอย่างแรกแล้ว

วันถัดมา สตาร์ทค่อนข้างยาก และลามไปถึงไม่ติด ก็เลยตัดสินใจซื้ออะไหล่รอหมอผ่าตัดล่วงหน้า
พร้อมกับพาคุณนายไปหาช่าง ผลปรากฏว่า เป็นอาการเดียวกับที่หาข้อมูลจากในเว็บ

คือ หัวนกกระจอก-หน้าทองขาว เริ่มเสื่อมสภาพ - ก็เลยให้พี่ติ่งจัดการเปลี่ยนอะไหล่ที่เตรียมไว้เพียบ
ให้หมดทุกอย่าง ไม่ว่าของเดิมมันจะดีมาจากไหน ก็ไม่รู้ล่ะ ทเอาดีของกูนี่ล่ะ อัตตาของแท้เลย 5555

เย็นวาน เข้าโลตัสหาซื้อผักสด และทูน่า กลับมาทำสลัดกินกับคนท้อง เล่นกันไปคนละ 1 จานพูนๆ
อิ่มชิบหาย กินผักกันเป็นหนอนเลยทีเดียว ดีเหมือนกันที่เดี๋ยวนี้เริ่มหันมาสนใจในอาหารเพื่อสุขภาพ
ของตัวเอง และของคนท้อง

เราว่าดีของเราแบบนี้ล่ะดี

มีนาคม 2556

เตรียมไว้อุ่นใจ

เขียนอะไรให้มันนอกเหนือจากชีวิตตัวเองบ้าง 555...

เช้าวันนี้ทองลงครับ -550 บาท เหลือบาทละ 22,150 ผมก็เลยตั้งใจไปซื้อทองแท่งมาเก็บไว้เผื่อในอนาคตต้องใช้เงิน ก็จะใช้วิธีเล่นแร่แปรทองเป็นของมีค่า แทนการเก็บเงินไว้ในบัญชีธนาคาร ที่อาจจะร่อยหรอลงไป เพราะใจตัวเองเป็นหลัก

ขับรถไประหว่างทางก็นึกขึ้นได้ว่า หรือจะซื้อสร้อย กำไล ข้อมือข้อเท้า เตรียมไว้ให้ลูกดี

พอถึงร้านทองก็เปลี่ยนใจครับ ถามอาแปะ อาม่า รวมทั้งนึกขึ้นได้ว่า โบราณเขาบอกไว้ว่าอย่าซื้อของเตรียมไว้ก่อนที่จะเกิด ก็เลยเปลี่ยนจากซื้อสร้อยข้อมือ ข้อเท้า มาเป็น สร้อยทองรูปพรรณ 2 บาทเก็บเอาไว้ดีกว่า

เผอิญว่าทองแท่ง ทั้ง 1, 5 และ 10 บาทของร้านอาแปะแกไม่มีน่ะครับ จะรอก็อาจจะเป็นเดือนที่จะต้องเก็บตั๋วกระดาษไว้ในมือ ก็เลยตัดสินใจเปลืองค่ากำเหน็จเล็กน้อย เอาสร้อยมาเก็บไว้ก็ยังดีกว่า เพราะเงิน 45,400.- บาท ใน ATM ที่รูดใช้ได้ตลอดเวลา มันยั่วกิเลสพ่อเหลือเกิน (ลูกเอ้ย 555)

กันยายน 2556 ถ้าหนูคลอดออกมา ปาฏิหารย์ข้อที่ 1 มีจริง
เดี๋ยวจะเอาสร้อยเส้นนี้ไปแลกเป็นสร้อยข้อมือ ข้อเท้า ของหนูนะจ๊ะ
(แต่ไอ้ที่เหลือเศษๆ หลักพัน ป๊าขอนะ 555)

กุมภา 2556

เตรียมไว้ก็อุ่นใจดี :)

เริ่มอุ่นใจ

ผ่านสัปดาห์ที่ 7 อันทรมานของการตั้งครรภ์ ที่หญิงมีภาวะแทรกซ้อนหลายอาการ
เริ่มตั้งแต่ อ้วกแตก เวียนหัวมาก ปวดขาเยอะ  แน่นท้อง กินข้าวได้น้อย ฯลฯ

พุธ พฤหัส ศุกร์ และเสาร์​ เป็น 4 วันแห่งการ เจ็บและทรมานอย่างแท้จริงของคนที่กำลังจะเป็นแม่ ในอีกไม่กี่เดือนข้างหน้า ซึ่งผมทำได้แค่...เฝ้า...และคอยช่วยนั่งข้างๆ เป็นความ...อุ่นใจ... อยู่ไม่ห่างแค่นั้น

นอกเหนือจากการเช็ดตัว คอยซื้อกับข้าว หยิบของ และอีกไม่กี่อย่าง รวมไปถึงการตื่นขึ้นมากลางดึก
เพื่อคอยนวดขา เป็นความ...อึดอัด...เพราะไม่สามารถแก้ไขอะไรให้ดีขึ้นได้

แต่ก็ผ่าน 4 วันนั้นมาด้วยดี แบบที่เราสองคนรู้สึกตะกุกตะกัก ปนเครียดเล็กน้อย

วานนี้พาไปนั่งเล่นงาน Siam VW Festival 2013 ที่ Wonder World Park เพื่อให้ได้ผ่อนคลาย (แต่แม่งร้อนชิบหาย) ได้เจอกับบรรยากาศสบายๆ เจอเด็กวิ่งเล่น เจอหมาตัวเล็กๆ เห็นเขายิ้มก็รู้สึกดี แต่แอบมีปวดหัวเล็กน้อย แบบนานๆ ครั้ง  กลับมาถึงบ้านนอนหลับยาวถึงเช้า ก็นับว่าโอเค

จนเมื่อเช้า ขับรถไปทำงานได้  แต่มีอาการอ้วกอีกนิดหน่อย
ซึ่ง ณ ตอนนี้ถือว่าธรรมดามากแล้ว เพราะเคยเห็นกันก่อนหน้า
มันหนักกว่านี้เยอะ

- อีกเกือบ  30 สัปดาห์ กว่าเจ้าหนูในท้องมันจะออกมาสร้างความโกลาหลให้กับโลกใบนี้...
- อีกเกือบ 300 วัน กว่าที่ความอึดอัดทั้งหลาย ในรอบนี้เป็นอีกรูปแบบนีง ที่เพิ่งเคยเจอ จะคลี่คลาย...
- อีกตั้งนาน นานจริงๆ นานชิบหาย นานมากกว่าอะไรที่เคยรู้สึกมาก่อน...

ทำได้เพียงแค่ อยู่ข้างๆ ให้...อุ่นใจ...
ถึงจะช่วยอะไรในเรื่องของความเจ็บปวด ไม่ได้มากก็ตามที
ก็จะพยายามอยู่ข้างๆ เพื่อเติมความ...อุ่นใจ...ให้ทุกวัน

ปล.ถึงกูจะง่วงก็เถอะ ยอมได้ (5555)

ก.พ. 56

ปล. ชอบคำว่า อุ่นใจ~ ว่ะ
ปลล. คิดถึงพ่อกับแม่ ว่าสมัยก่อน ตอนแม่มีเราเป็นลูกในท้อง จะวุ่นวายขนาดไหนกันวะเนี่ย -"-
ปลลล.แล้วช้างแม่งอุ้มท้องตั้ง 2 ปี แม่มันทนอยู่ได้ยังไงวะนั่น อึดชิบหาย -"-
ปลลลล.เกิดเป็นผู้ชาย สบายกว่า ผู้หญิงเยอะ อันนี้รู้ซึ้งแล้ว T_T

ก่อนของเล่นชิ้นใหม่จะมาถึง

ไม่แปลก ที่ซื้อเต่าเป็นครั้งที่สอง
และจักรยานด้วยเช่นกัน

เคยมานั่งนึกว่า ทำไมกูเป็นคนแบบนี้วะ ซื้อแล้วก็ซื้ออีก
หมายถึงว่า ซื้อครั้งแรก ขายไป ครั้งที่สองก็ซื้ออย่างเดิม
ไม่เบื่อมั่งเรอะ...

คำตอบ ที่มอบให้ตัวเองทุกครั้งคือ
เวลาชอบอะไร มักจะไม่เบื่อฮะ
แต่อะไรที่ไม่ชอบ เอาควายมาลาก เอาช้างมาดึง
ก็ไม่เอา

ก็เลยเป็นที่มาของ Merida Speeder T2 คันที่สองต่อจากฟิกเกียร์คันเก่า
ไม่รู้จะอยู่นานขนาดไหน แต่คันนี้ปั่นมากกว่า ไกลกว่า เอาจริงกว่า (เหรอวะ) คันก่อนเยอะ
วันก่อนก็อ้อมแม่งเล่นๆ ซะ 1 รอบ หอบแทบตาย ไม่ได้ดูแรงตัวเองที่เพิ่งจะเริ่มปั่นจักรยานเล้ย

กว่าจะถึงบ้านได้ น้ำตาแทบร่วง....

ของเล่น 2 ชิ้นที่ใช้งานจริงเกือบทุกวันมีแล้ว (พิมพ์ถึงท่อนนี้ก็คิดถึงมอเตอร์ไซค์ขึ้นมาตะหงิดๆ)
แต่ช่างมันก่อน คงไม่มีโอกาสได้ขี่ออกทริปยาวๆ แล้ว
เพราะต้องรอของเล่นชิ้นที่ 3 ที่กำลังเดินทางมา ในอีก 7 เดือนข้างหน้า

ชิ้นนี้ น่าจะอยู่กับเรานานมากกว่าชิ้นไหนๆ
น่าจะทำให้ชีวิต มีทุกรสชาดกว่าที่เคยเจอ
แล้วเฮียจะรอนะนังหนู

:)

ก.พ. 56 เดือนแห่งความรัก

อะไรก็ได้ :)

วันเสาร์ที่ผ่านมาพาหญิงไปฝากท้องที่ ร.พ.สินแพทย์ หมอที่ตึกสูตินารีเวช ชั้น 17 พูดว่า เด็กในท้องตอนนี้ตัวเท่านี้  พร้อมเอาปากกา...จุด...ลงบนกระดาษ 1 จุดแล้วพยักหน้าหงึกๆ แถมบอกอีกว่า
ผมจะส่งคุณลงสามจังหวัดชายแดนใต้ไปเป็นทหาร เพราะคุณยิงปืนแม่น.....พูดจบ หมอก็หัวเราะ
เหมือนภูมิใจในมุขของแกเมื่อกี๊นี้...

ฮึๆ หึๆๆ ๆ
คุณหมอเป็นคนตลกดีนะครับ (นึกในใจแล้วแอบฮาเบาๆ)

อาทิตย์หน้าไปฟังผล 

ผมไม่อยากได้อะไรนอกจาก 

ให้แข็งแรง สุขภาพดี ก็เพียงพอแล้ว

กุมภาพันธ์ 2556

สองขีด มันจี๊ดมาก

แว่บแรกที่ได้เห็นเครื่องมือเช็คการตั้งครรภ์แบบเร่งด่วน คืออมยิ้ม
แต่พอนั่งนึกว่าจะต้องทำอะไรต่อจากนี้แล้ว แอบเครียด (55)
ตื่นเต้นมากกกกกกกก.... ทำไงต่อวะกู

ต่อจากนี้คงต้องทำตามขั้นตอนของมนุษย์ครอบครัวเหมือนคนอื่น
แต่อาจจะแตกต่างไปบ้างตามวิถีทางของเรา ซึ่งเป็นคนเลือกเอง

เพศไหนไม่สำคัญ (จริงๆ แอบลุ้นลูกสาว อิอิ)
ขอให้หนูแข็งแรงเป็นพอ :)

มกราคม 2556

ฝนตกต้นปี

ขับรถมาทำงานตอนเช้า อากาศผิดปกติจากที่เคยเป็นมาคือ ฝนตก ฮะ!
นี่เดือนมกราคม ความจริงมันน่าจะหนาวนะ (แต่ก็หนาวแล้วนี่ ตั้ง 2 วัน) กลับกลายเป็นบางที่มีฝนตก
เส้นมอเตอร์เวย์หอมกรุ่นกลิ่นไอฝน ที่เพิ่งจางไปไม่นาน

ท้องฟ้าเหนือหลังคารถ เต็มไปด้วยเมฆและหมอกหนาทึบ ดีอย่างนึงคือไม่ร้อน
แต่แปลกอย่างคือ มันผิดหน้า ผิดฤดูกาล ไปเสียหน่อย ฝนตกต้นปีได้
ปลายปีอาจจะมีหิมะก็ไม่แน่

บ่ายวันพรุ่งนี้ ทำฟันซี่ที่มันโบ๋อยู่
ไม่รู้จะเป็นยังไง ภาวนาให้อย่าเสียวมากก็พอ
ไม่ได้เกลียดการแปรงฟัน หรือไม่ชอบหมอฟันแต่อย่างใด

แต่ทนไม่ได้นาน เสมอๆ ที่ได้ยินเสียงเครื่องกรอฟัน
มันจี๊ดด!!  T_T

มกราคม 2556

บางสิ่งที่หายไป

ผ่านปีใหม่มาได้ 22 วันแล้วครับ ปีนี้นอกจากจะไม่ได้เที่ยวลุยหนาวเหมือนก่อนแล้ว ก็ยังไม่ได้อะไรเป็นของขวัญซักอย่าง แต่ก็ช่างเถอะ...

ชีวิตหลังจากไม่มีมอเตอร์ไซค์อยู่ข้างๆ รู้สึกหงุดหงิดเป็นอย่างมาก ผมบอกหลายคนรอบๆ ตัวไว้เสมอว่า ชีวิตกูไม่ใช่มอเตอร์ไซค์ และมอเตอร์ไซค์ไม่ใช่ชีวิตกูทั้งนั้น ...แต่นั่นมันผิดถนัด

เพราะหลายวันที่ตื่นขึ้นมาในตอนเช้า ไม่ได้ขี่รถเหมือนแต่ก่อน รู้สึกว่ามันขาดอะไรไป คงทดแทนด้วยการขับเต่าออกไปกินกาแฟไม่ได้  เคยนั่งคิดลอยๆ ว่า มันคนละฟิลลิ่งกันเลย

ไม่ได้ขี่รถขึ้นเหนือ เลยไม่รู้ว่าจะเก็บรถไว้เทำไม เพราะตั้งใจซื้อมาเพื่อทริปนี้โดยเฉพาะ
พอไม่มีรถก็รู้สึกเคว้งๆ ชีวิตไม่มีอะไรน่าตื่นเต้นซักนิด ชีวิตช้าลงกว่าเดิมมาก

เช้าตื่น 6 โมงครึ่งออกมาทำงาน ค่อยๆ คลานไป
เย็นกลับบ้าน ดูทีวี แล้วก็นอน วนๆ ซ้ำๆ แบบนี้ไปจนถึงเสาร์และอาทิตย์
คิดถึงรถมอเตอร์ไซค์ เพราะยังมีทริปที่ตั้งใจ แต่ยังไม่ได้ทำตามที่ตั้งไว้หลายอย่าง

ไว้มีโอกาส คงได้กลับมาขี่อีกครั้งนึง
เพื่อทดแทนบางสิ่งที่มันหายไป แบบที่เราเพิ่งรู้สึกจริงๆ

มกราคม 2556

เริ่มทางเดินใหม่

8 ปีที่ผ่านมา ใช้เส้นทางเดินรถไป-กลับ ที่ทำงานและบ้าน แตกต่างกันมากครับ

ผมเป็นคนที่ไม่ชอบรถติดในกรุงเทพเป็นอย่างมาก เพราะมันน่าเบื่อ ช่วงปีแรกที่มาทำงานบางนา ยังอยู่บ้านที่แปดริ้ว วิ่งเส้นคลองสวน-เปร็ง-บางบ่อ สบายและโล่งมากทั้งรถยนต์และมอเตอร์ไซค์ เพราะถนนเส้นนี้ไม่ใช่ทางหลักของรถทั่วไป และอยู่ห่างกรุงเทพพอสมควร ทำให้รถไม่ติดมากเหมือนในเมือง

สามารถกำหนดระยะเวลาของการเดินทางไป-กลับ ทำงานได้แบบใกล้เคียงแทบทุกวัน คือวันละไม่เกิน 30 นาที ก็ถึงที่หมายทั้งไปและกลับ

หลายปีต่อมา ผมแยกบ้านมาอยู่กับน้องชาย ที่ลาดกระบัง ซ.54 เขยิบเข้าใกล้กรุงเทพไปอีกนิด อาการรถติดเริ่มมีให้เราเห็นบ้างในช่วงของเช้า-เย็น ของการทำงาน แต่ก็ไม่ถึงกับทำให้เราหงุดหงิดซักเท่าไหร่ เพราะเมื่อหลุดจากปากซอยละแวกหัวตะเข้แล้ว ถนนก็เป็นของเรา วิ่งสบายๆ ทั้งรถและมอเตอร์ไซค์เช่นเคย กำหนดระยะเวลาของการไป-กลับทำงานได้ ถึงจะไม่ตรงเหมือนแต่ก่อน แต่ก็คลาดเคลื่อนไม่เกิน 10 นาทีฮะ

แต่ปีนี้ ผมมาอยู่บ้านหญิง ที่ รามอินทรา ซ.65 ซึ่ง...
แถวนี้ รถแม่งติดชิบหายวายป่วงครับ 5555555+

เริ่มจากเช้าวันทำงาน ต้องออกก่อน 7 โมงเช้าเป็นนิจ เผื่อวิ่งเส้นบางปะอิน จ่ายเงินด่านทับช้าง แล้วก็เข้ามอเตอร์เวย์วิ่งสบายๆ เพลินๆ ในบางวัน ครับ ส่วนขากลับ วิ่งออกจากบางบ่อ เข้ามอเตอร์เวย์ แค่นิดเดียว พอสิ้นสุดที่ Airport Link ลาดกระบังเท่านั้นแหละ แม่งเอ้ย...รถติดตั้งแต่ร่มเกล้า ไปจนถึงหน้าปากซอยรามอินทรา 65 นู้นนนนน ทุกอย่างกลับตาละปัตรจากเมื่อก่อน แบบพลิกหน้ามือเป็นหลังตีน

โดยที่ไม่ต้องหวังจะมากำหนดเวลากลับฮะ แล้วแต่วาสนาของเราที่จะเจอในบางวันเถ้อะ!!

จากที่ไม่เคยชอบรถติด กลับต้องมาเจอรถ(โคตร)ติดกว่าเดิม ออกจากที่ทำงาน 5 โมงเย็น บางวันผีออก รถไม่ค่อยติดมาก ถึงบ้านก็ 6 โมงครึ่ง แต่ถ้าวันไหนผีเข้าล่ะแม่ง

ทุ่มนึงกูยังอยู่บนถนนเลยฮราฟฟฟฟ
กูเกลียดรถติด แส้ดดดดดดดดด T_T

มกราคม 2556

ปล.เสียดายที่ขายรถมอเตอร์ไซค์คันล่าสุดไปแล้ว แต่ก็ดีใจนะ คือถ้ามันยังอยู่แล้วเอามาขี่ไปทำงาน ขากลับนี่ต้องโยกหลบปี๊บหลังกันแหลกล่ะมึ้งงงงง

ปีใหม่ 2556

เข้าสู่วันปีใหม่ คนเราเลือกทำได้สองสิ่งครับ
- หาความสุขให้ตัวเอง
- มอบความสุขให้คนอื่น
ปีนี้ไม่ได้ไปออกทริปหาความสุขให้ตัวเอง เหมือนที่ผ่านมา แค่กลับบ้านไปสวัสดีพ่อ แม่ พี่ ป้า น้า ฯลฯ
พร้อมกับเลือกที่จะหาความสุขให้กับคนใกล้ตัว โดยการกางเต๊นท์นอนหน้าบ้าน

แค่เห็นรอยยิ้มง่ายๆ ของเด็กคนนึงที่ได้นอนในเต๊นท์
ก็ทำให้เรามีความสุข เท่านั้นพอแล้ว

ม.ค. 2556