ผ่านสัปดาห์แห่งความทรมานมาได้ หลังจากไปทำบุญ 100 วันลุงหรั่งที่บ้านยาย กลับมาแล้วไข้แดก มันซะอย่างนั้น เรียกได้ว่า โรคมาโดยที่ไม่ได้ถามไถ่กันซักนิด
เล่นเอานอนงอมอยู่กับบ้านสามวันติด ดีที่ว่าวันที่สี่มันแยกย้ายไปจากตัวเราซะได้ ไม่งั้นคงได้ลาป่วยเพิ่มขึ้นอีกหนึ่งวัน
อันว่าโรคภัยไข้เจ็บนี่ แน่นอน จีสตริง จริงแท้ครับ แม่งมาเมื่อไหร่ไปวันไหนไม่มีใครบอกได้
เตรียมตัว เตรียมตังค์ เตรียมพลังไว้ให้พร้อม น่าจะดีกว่าใช้ร่างกายหนักหน่วงไปซะทุกวัน พอมันมาโครมเดียว อาจจะต้องถึงกับหามห่อกันส่งโรงหมอจ้าล่ะหวั่น
ผลแห่งการละ ลด เลิก อบายมุขที่เคยผ่านมา ทำให้ร่างกายฟื้นตัวเร็วกว่าแต่ก่อน
เพื่อรอต้อนรับ อโรคา ที่กำลังทะยอยมา ตามอายุ
ยิ่งเขียนยิ่งเศร้า นี่เริ่มแก่แล้วสินะ แสดดด T_T
พย. 55
มึนหัวไปสามวัน -'-
ไม่มีความคิดเห็น:
แสดงความคิดเห็น